روابط عمومی دانشگاه شیراز
چهارشنبه ۲۲ آذر ۱۳۹۶
عرض تبريك خجسته سالروز ميلاد حضرت محمّد مصطفي (ص) و امام جعفر صادق (ع)

هفدهم ربيع‌الاول، خجسته سالروز ميلاد آخرين فرستاده ي نور، حضرت محمّد مصطفي (ص) و سلاله ي پاكش امام جعفر صادق (ع) را تبريك و شادباش عرض مي نماييم

حضرت محمّد (ص)، پيامبر رحمت، اسوه ي حق و پيام‌آور صلح
هفدهم ربيع‌الاول مصادف با طلوع دو نور پاك بر پهنه ي هستي است؛ دو نوري كه دريچه‌هاي حيات ابدي را بر روي بشريت گشودند و مفهوم انسان و انسانيت را تا اوج معنا بخشيدند.
در سحرگاه جمعه، هفدهم ربيع‌الاول سال 570 ميلادي - عام الفيل- مكه با نور ولادت پيامبر گرامي اسلام ( صلي الله عليه و آله) چهره ي نويي گرفت. تمام بت‌هاي خانه ي كعبه درهم شكست. چهارده كنگره ي ايران كسري فرو ريخت. درياچه ي ساوه خشك شد. آتشكده ي فارس خاموش گشت. ساختماني كه بر روي دجله ساخته بودند، از هم پاشيد. نوري از جانب حجاز درخشيد و تا مشرق را روشن كرد. تخت پادشاهان در سرتاسر گيتي واژگون شد.
همه ي اين رخدادها، نشان از تغيير و تحولي عميق در هستي داشت كه ريشه ي آن را ‌بايد در تولد مولود آن لحظات جستجو كرد؛ مولودي كه با ورودش به جهان هستي، مژده ي شكست رذالت‌ها را داد. نوري كه از آن ميلاد، شرق و غرب را منور نمود، فريادگر روزنه ي اميدي بود كه در فردايي نه چندان دور، همه ي آن حقايق روشن مي‌شد و مولودي هفدهم ربيع‌الاول، چهل سال بعد، در روز بيست و هفتم رجب، چون نوري، همه ي تاريكي‌ها را در هم ‌نورديد و همچون خورشيدي، تمام جهان را به سوي توحيد فرا خواند.
حضرت محمّد (ص) نماد اخلاق و فضايل انساني و رحمت حق است؛ او به راستي همان هديه و رحمت آسماني است كه جهان و انسان از او سرچشمه دارد.
پيامبر گرامي اسلام، حضرت محمّد مصطفي (ص) كلمه ي طيبه‌اي است سرآمد تمامي موجودات، خليفه ي خداوند بر روي زمين و مظهر جميع اسماء الهي.
بي‌ترديد اگر حضرت محمّد متولد نمي‌شد، حيات انسان از طراوت و شكوه معنوي و جذبه‌هاي قرب و وصل بي‌بهره بود. بشريت نيازمند ولادت چنين شخصيتي بود تا در پرتو وجود روح‌بخش آن، زندگي انسان با وفا و محبت هم‌نوا شده و به شعور و آگاهي دست يابد.
پيامبر اسلام بي هيچ شكي، زينت بشريت و اسوه ي كمال و كمال‌جويي است كه رويدادها و وقايع روزگار از درخشش آن نمي‌كاهد و چون درخت پرثمري در هر شرايط و زماني مي‌توان از بركات آن بهره‌مند شد.
ولادت حضرت محمّد (ص)، ولادت ظرف و ظرفيت وحي است و ميلاد صراط مستقيمي است كه به نعمت‌هاي جاويد منتهي مي‌شود: «انك علي صراط مستقيم». خداوند سبحان با خلق محمّد مصطفي سرچشمه ي فيض ربوبي را بر روي بشريت گشود و باران رحمت واسعه انسان را دربرگرفت.
وجود رسول گرامي اسلام محور حيات ابدي و سرشار از نور بينايي است. نوري كه بر هر ديده بنشيند، بصيرت بخشد و آراسته به وحي است و همچون خورشيد بر بلنداي آسمان به هر جانب دامن مي‌گسترد و چراغ اين جهان و آن جهان مي باشد.
او به راستي همان هديه و رحمت آسماني است كه جهان و انسان از ريشه ي هستي او سرچشمه دارد. محمد (ص) تحفه‌اي الهي است كه در آفرينش مثل و مانندي ندارد و مظهر ليس كمثله شي مي‌باشد.

امام جعفر صادق (ع)، قرآن ناطق و پرچمدار شاهراه ولايت علوى
نوزادي از سلاله ي پاك رسالت
هم‌زمان با سالروز ولادت رسول اكرم (ص)، هفدهم ماه ربيع‌الاول در دودمان رسالت و نبوت نوزادي از سلاله ي پاك رسالت قدم به عرصه ي حيات گذاشت كه جهاني از صفا و نورانيت و علم و دانش را به دوستداران خود، ارمغان آورد و منشاء تحولات و دگرگوني‌هايي در جهان علم و فضيلت و دنياي معنويت و انسانيت گرديد.
ولادت
ششمين اختر فروزنده ي آسمان ولايت، حضرت جعفر بن محمّد الصادق (ع) در روز جمعه هفدهم ماه ربيع‌الاول سال 83 هجري در مدينه ي منوره ديده به جهان گشود.
در دامن رسالت
امام صادق (ع) در دامن رسالت و مركز وحي تولد يافت و رشد كرد و بخشي از دوران زندگي خود را تحت توجهات و عنايات جدّ بزرگوار خود، امام زين‌العابدين (ع) و پدر عزيز خويش امام باقر (ع) سپري نمود.
ادامه ي فعاليت علمي و فرهنگي پدر
امام صادق (ع) با توجه به فرصت مناسب سياسي و نياز شديد جامعه، نهضت علمي و فرهنگي پدرشان امام باقر (ع) را دنبال كرد و حوزه ي وسيع علمي و دانشگاه بزرگي را به وجود آورد و در رشته‌هاي مختلف علوم عقلي و نقلي شاگردان بزرگ و برجسته‌اي همچون هشام بن حكم، محمّد بن مسلم، ابان بن تغلب و هشام بن سالم را تربيت نمود.
كمك به مستمندان
از تعاليم اسلامي و سيره ي اولياء استفاده مي‌شود كه پس از عمل به واجبات، بالاترين وسيله براي تقرب به خداوند متعال، كمك به نيازمندان و مستمندان است. امام صادق به سفيان مي‌فرمايند: «بر تو باد كه به خاطر خداوند خيرخواه بندگان او باشي و بدان كه خدا را با كاري بهتر از اين ديدار نخواهي كرد».
رساله ي توحيد مفضّل
توحيد مفضّل حاوي مطالب سودمندي در مورد خلقت انسان و جهان و اثبات وجود خداي متعال و علم و قدرت و حكمت اوست كه امام صادق (ع) براي يكي از شاگردان معروفشان به نام مفضّل بن عمر بيان فرموده‌اند.
سفارش حضرت به نماز
معمولاً به هنگام مرگ، انسان مهم‌ترين چيزهايي را كه فكر مي‌كند فرزندان، بستگان و حتي جامعه‌اش نياز دارند مطرح مي‌سازد. شايد براي افراد عادي مهم‌ترين دل‌مشغولي به هنگام مرگ، امور مالي باشد؛ از اين رو همه يا بخش عمده‌اي از وصيت و سفارش‌هاي خود را به آن اختصاص مي‌دهند. ولي امام صادق (ع) دغدغه‌هاي مهم‌تري دارند. حضرت در آخرين لحظات عمر خويش فرمودند: خويشاوندان مرا جمع كنيد. پس از آن كه جمع شدند حضرت به آن‌ها نگريستند و فرمودند: «شفاعت ما به كسي كه نماز را سبك بدارد نمي‌رسد.»
منادي صلح
امام صادق (ع) نسبت به اختلاف و دشمني بين مسلمانان حساس بودند و مؤمنان را دعوت به همدلي، دوستي و محبت نسبت به يكديگر مي‌كردند؛ تا حدي اين مسأله در نظر ايشان اهميت داشت كه بودجه ي مخصوصي براي اين كار اختصاص داده بودند. مفضّل كه از ياران امام صادق (ع) است پس از اينكه با پرداخت چهارصد درهم بين دو نفر صلح برقرار كرد مي‌گويد: امام صادق (ع) به من دستور داده است كه هرگاه بين دو نفر از شيعيان ما اختلاف و مشاجره‌اي پيش آيد، با پول خود حضرت بين آن‌ها صلح و صفا ايجاد كنم.
عادت هر روزه ي امام صادق (ع)
عادت هر روزه ي امام صادق (ع) آن بود كه پس از به جا آوردن نماز عشا و گذشت پاسي از شب، به خانه ي نيازمندان شهر مدينه مي‌رفتند و بدون آنكه ايشان را بشناسند، غذا و پول به آنان مي‌دادند. تنها هنگامي كه امام (ع) از دنيا رفتند، همه دانستند كه آن مرد بخشنده، امام صادق (ع) بوده است.

 
منبع/نویسنده:
روابط عمومی
 
تاریخ: ۱۴/۰۹/۱۳۹۶   بازدید: ۱۱

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)