روابط عمومی دانشگاه شیراز
شنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۸
سالروز قيام خونين 17 شهريور گرامي باد

لاله هاي سرخ

سلام بر حماسه سازان 17 شهريور؛ بزرگ مرداني كه عاشقانه شربت شهادت نوشيدند و مشتاقانه به ديدار پروردگارشان شتافتند. درود بر جوانان پاك دل و سبزسيرت كه روز خونين كربلاي 17 شهريور 57 را، به روز سقوط كامل رژيم سفّاك ستم شاهي تبديل كردند. در 17 شهريور، غريو خونين عاشقان شهادت، طاغوت شكن شد و تاريخ ساز. در اين روز، خون شهادت طلبان ايثارگر، چونان صاعقه اي سهمگين، نعره هاي مستانه دژخيمان رژيم مستكبر را محو كرد و كاخ ستم يزيدصفتان را لرزاند. يوم اللّه 17 شهريور، حماسه جاويد كربلا و نويد پيروزي خون بر شمشير را ديگر بار تجسم عيني بخشيد. اينك برماست كه اين روز را گرامي بداريم و خاطرات جمعه سياه و لاله هاي سرخ را هرگز فراموش نكنيم.

خروش سرخ تكبير

17 شهريور از ايام اللّه است؛ روزي كه شهدا سند «استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي» را با خون خويش امضا كردند و با خروش سرخ تكبير، كاخ سياه استكبار را سرنگون ساختند. در 17 شهريور، مرزهاي بيگانگي و جدايي در هم شكست و مردمْ يك پارچه به پا خاستند و به رهبري امام بت شكن، در زير لواي توحيد گرد آمدند و عاشقانه راه حسيني را برگزيدند. پس بياييد اين روز را بزرگ بداريم و خاطرات شهيدان 17 شهريور را همواره زنده نگه داريم.

جمعه خونين

در صبح جمعه، 17 شهريور سال 1357، مردم تهران پس از اداي فريضه صبح، براي چهارمين روز متوالي از خانه ها بيرون آمده و سيل آسا روي به خيابان ها آوردند. مركز تجمع آنان ميدان ژاله (ميدان شهداي كنوني) بود. همين كه مردم به خيابان ها رسيدند، ناگهان با ديدن تانك ها و زره پوش هاي نظامي و مأموران مسلسل به دست حكومت، غافل گير شدند، ولي بدون اعتنا به سربازان، به حركت خود ادامه دادند. از خيابان هاي اطراف، سيل انبوه جمعيت با سردادن شعارهاي انقلابي، به سمت ميدان ژاله در حركت بود. مأموران مسلح پس از چند بار اخطار، از زمين و هوا جمعيت را ناجوان مردانه، هدف رگبار مسلسل قرار دادند و بيش از چهار هزار نفر را به شهادت رساندند؛ بزرگ مرداني كه خونشانْ ره گشاي پيروزي انقلاب گرديد.

17 شهريور

17 شهريور سال 1357 بود. فرياد «اللّه اكبر» و «لا اله الّا اللّه » همه جا را پر كرده و ضجه و ناله و فرياد، با صداي گلوله در هم آميخته بود. بوي خون و دود و باروت از همه جا به مشام مي رسيد. با نزديك شدن ظهر، به تدريج ميدان ژاله كه اينك واقعا به ميدان شهدا تبديل شده بود، در هاله اي از سكوت مرگ بار فرو رفت. آن چه در اطراف ميدان به چشم مي خورد، جنازه شهيداني بود كه در صحنه نبرد نابرابر، هم چنان افتاده بودند و خون هايي كه هر گوشه اي از ميدان را گلگون كرده بود.

بزرگ ترين فاجعه

جمعه خونين 17 شهويور سال 1357، يكي از روزهاي خون بار و مهم در تاريخ انقلاب شكوه مند اسلامي ايران است. در اين روز، مردم مؤمن و شجاع ايران اسلامي، به ويژه مردم تهران، در خيابان ها به حركت در آمدند و شعارهاي كوبنده اي بر ضد رژيم سردادند. در اين روز، جوانانِ بسياري جان خويش را از دست دادند و به خاطر به ثمر رسيدن نهال انقلاب اسلامي، به قربان گاه عشق و شهادت شتافتند. رژيمِ در حال فروپاشي، تعداد كل شهيدان 17 شهريور را 58 نفر و مجروحان اين فاجعه را 205 نفر اعلام داشت و تجمع گسترده و عظيم مردم تهران را نقشه خارجي اعلام كرد. شمار دقيق قربانيان مظلوم حادثه 17 شهريور در ميدان شهدا هيچ گاه مشخص نگرديد، ولي به يقين، اين رقم از چهار هزار تن افزون تر بود و يكي از بزرگ ترين فجايع تاريخ انقلاب به شمار مي رود.

پيام امام

حضرت امام خميني رحمهم الله ، در 18 شهريور سال 1357، با ارسال پيامي به ملت شريف و شجاع ايران، ضمن ابراز هم دردي با ملت، كشتار وحشيانه رژيم شاه را محكوم و دولتِ آشتيِ ملي را، دولتي تحميلي و غير قانوني اعلام كردند. ايشان فرمودند: «... چهره ايران امروز گلگون است و دلاوري و نشاط در تمام اماكن به چشم مي خورد. آري اين چنين است راه اميرالمؤمنين علي عليه السلام و سرور شهيدان امام حسين عليه السلام ... اي كاش خميني در ميان شما بود و در كنار شما در جبهه دفاع براي خداي تعالي كشته مي شد ... بايد علما و روشن فكران ملت در زير چكمه دژخيمان خُرد شوند تا كسي خيال آزادي به خود راه ندهد. شما اي ملت محترم ايران كه تصميم گرفته ايد خود را از شر رژيم شاه خلاص گردانيد، در رفراندمي كه در سوم و چهارم شوال در برابر ناظران سراسر جهان انجام داديد، به دنيا نشان داديد كه رژيم شاه جايي براي خود در ايران ندارد ... 17 شهريور مكرِّر عاشورا و ميدان شهدا مكرِّرِ كربلا و شهداي ما مكرِّرِ شهداي كربلا و مخالفان ما مكرِّرِ يزيد و وابستگان او هستند».

نقطه عطف

بي شك جمعه خونين 17 شهريور، يكي از روزهاي ماندگار و فراموش ناشدني در تاريخ انقلاب اسلامي ايران است. در اين روز، مردم تهران پس از برگزاري نماز صبح، به حركت در آمدند و شعارهاي انقلابي و اسلامي سردادند. به اين ترتيبْ 17 شهريور، روزنه اميد پيروزي و نقطه عطف تاريخ سازي را در نهضت اسلامي پديد آورد. تظاهر كنندگان با مشت هاي گره كرده و فريادهاي كوبنده، خواستار الغاي رژيم شاهنشاهي و تأسيس حكومت اسلامي شدند.

عيد سعيد فطر، سرآغاز حركت 17 شهريور

برگزاري راهپيمايي بزرگْ در روز عيد سعيد فطر سال 1357، سرآغاز حركت خونين 17 شهريور همان سال به شمار مي رود. در اين روز كه مصادف با سيزدهم شهريور بود، مردم در شهرهاي خمين، تهران، قم، كرج، ايلام و چند شهر ديگر، پس از برگزاري نماز عيد، به حركت درآمدند و شعارهاي ديني و كوبنده بر ضد رژيم سر دادند. امام خميني رحمهم الله به مناسبت عيد سعيد فطر اعلاميه اي منتشر كرد و در آن خطاب به ملت ايران فرمود: «مردم مسلمان ايران به دنبال برگزاري نماز عيد، دست به عبادت ارزنده ديگري زدند كه آنْ فريادهاي كوبنده عليه دستگاه جبار و چپاولگر، براي به پا داشتن حكومت عدل الهي است كه كوشش در اين راه، از اعظم عبادات است و فدايي دادن در راه آنْ سيره انبياي عظام خصوصا نبي اكرم اسلام و وصي بزرگ او اميرمؤمنان است. ملت عظيم الشأن ايران! نهضت خود را ادامه داده و هرگز سستي به خود راه ندهيد كه نمي دهيد. مطمئن باشيد به اميد خدا، پيروزي و سرافرازي نزديك است».

پيام 17 شهريور

در بامداد 17 شهريور، خونين كمان از لاله زار ژاله به سوي افق روانه شد و تا ظهر آن روز، سراسر ايران زمين را گلگون كرد. در روز 17 شهريور 57، دو فرياد از گلوي ستم ديدگان مظلوم بلند بود كه اين دو، دو پيام در برداشت: نخستين فرياد «درود بر خميني» بود كه او فريادگر «استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي» بود و دومين فرياد «مرگ بر شاه» بود كه اين پيام را مي رساند: «لا اله الا اللّه » و يا به زبان مردم: «نه شرقي، نه غربي، جمهوري اسلامي». آري طنين اين فرياد كه صدايش در آن روز در هر كوي و برزن و در هر شهر و روستاي ايران به گوش مي رسيد، هيچ گاه از طنين نيفتاد تا اين كه انقلاب اسلامي را به پيروزي رسانيد. آن روز، گلوله ها فرياد را رساتر كرد و و از آن پس، ميليون ها انسان در سراسر ميهن اسلامي، همان فرياد را تكرار و همان پيام را ابلاغ كردند.

17 شهريور، چراغي فروزان

17 شهريور، يادآور رويدادي بس بزرگ در تاريخ كشور ماست. 17 شهريورِ ميدان شهدا، در عين يادآوري از دست رفتن و به شهادت رسيدن فرزندان ملت، براي انقلاب شكوه مند اسلامي، حيات بخش و سرنوشت ساز بود. آن ها كه بي واهمه راه خدا را در پيش گرفته و تا سر منزل مقصود روانه شدند، گرچه به سان شمعي پرفروغ، در حماسه اي جاودان سوختند، ولي بي گمان مسير پر پيچ و خم انقلاب را براي پويندگان اين راه هموار ساختند. ياد شهيدان عالي مقام 17 شهريور گرامي و راهشان جاويدان باد.

شمعي سوزان

باغبان شهادتْ اگر گل يا گل هايي را از بوستان زندگي گلچين كند، هزاران گل به جاي آن مي روياند و هر گلي، چنان ميدان نبرد حق و باطل را عطرآگين مي كند كه تا قيام قيامت، از بوي دل انگيزشْ پيوسته جهادگران و جويندگان حقيقت را به سوي بزم گاه عشق با رمز رزم فرا مي خواند؛ رزمي كه در آن هيچ شكست و ذلتي نيست. شهيدان گران قدر 17 شهريورْ با نثار خون پاك خويش، درخت تنومند انقلاب اسلامي را پربارتر ساختند. آنان چون شمع سوختند و آينده انقلاب را روشن نگه داشتند.

نماز عشق

آن روز ميدان ژاله، مصلاي عشق شد و جمعه، رنگ خون به خود گرفت. در آن روز، هزاران لاله در ميدان ژاله روييد و جوانان پاك دل و پاك سيرتْ راه شرافت و شهادت را برگزيدند و تيرهاي بلا و گلوله هاي ظلمت را به جان و دل خريدند. آن روز، ميدان ژاله كربلاي ايران بود و هزاران نمازگزار، نماز عشق را با خون وضو كردند و تا ملكوت پر گشودند. نام شهيدان 17 شهريور، تا هميشه تاريخ، سرخْ و يادشان همواره سبز است. پيشاني تاريخ، از نام بلند آنان مي درخشد؛ مرداني كه براي برپا نگه داشتن آرمان هاي خويش و براي برافراشتن پرچم رهايي و آزادگي، همه توان خود را در طَبَق اخلاص نهادند و با مال و جان خود، در اين راه به جهاد برخاستند و با سلاح ايمان، به جنگ استبداد پهلوي شتافتند.

يوم اللّه

17 شهريور، روزي بود كه جوانانِ برومند اسلام، در پيروي از دستور ولي امر خويش، كفن شهادت بر تن كردند و به قربان گاه «ژاله» شتافتند تا ميدان ژاله را ميدان لاله كنند. 17شهريور، روز پرپر شدن گل هاي شهامت و رشادت، و روز بر كف نهادن جان بود. روز به ميدان آوردن ايمان، روز سرخ انقلاب شكوه مند اسلامي، و روز سياه استبداد پهلوي بود. 17 شهريور، روز رويش ده ها انسان پاك باخته از شهادت هر شهيد غرقه به خون، و روز انفجار شعارهاي توحيد در فضاي وحشت و خشونت بود. 17 شهريور، روز سقوط ظلم و ديكتاتوري، و روزي بود كه حق به مصاف باطل رفت و جوانان اين مرز و بوم، حماسه هاي ماندگار آفريدند. بياييد اين روز تاريخي را همواره زنده نگه داريم؛ چرا كه به فرموده امام راحل رحمهم الله 17 شهريور، از ايام اللّه است كه ملت شريف ايرانْ ياد او را زنده نگه مي دارد».

پيروزي خون بر شمشير

17 شهريور، روزي است كه سفير گلوله براي بلبلان مستِ شهادتْ غزل رفتن سرود و شعار «تا انقلاب مهدي، نهضت ادامه دارد»، پيروزي حتميِ مستضعفان، را بر تارك تاريخ ثبت كرد. در 17 شهريور، گل بر گلوله شكفت و خون بر شمشير پيروز شد و به فرموده امام كشتار 17 شهريور و فاجعه قتل عام جوانانِ سلحشور اسلامي، هر چند از نظر زمان يك پديده گذشته تلقي مي گردد، ولي بدون شك اين فاجعه، يكي از تجلي گاه هاي پيكار حق و باطل و نبرد مستضعفين و مستكبرين بود و هم پاي زمان و تاريخ انسانْ تداوم خواهد يافت».

 
منبع/نویسنده:
پایگاه اطلاع رسانی حوزه
 
تاریخ: ۱۷/۰۶/۱۳۹۸   بازدید: ۱۲۴

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)