دریافت اطلاعات ...
 
روابط عمومی دانشگاه شیراز
سه شنبه ۱ مهر ۱۳۹۹
ميلاد با سعادت امام زمان (عج) بر تمام شيعيان جهان مبارك باد

آخرين حجت خدا، فرزند امام حسن عسكري عليه السلام و بانويي از نوادگان شمعون، حواري عيسي مسيح عليه السلام در پانزدهم شعبان چشم به جهان گشود تا رحمت و لطف الهي از چشمه سار وجود او در جهان جاري شود و حضورش بنيان استواري هستي باشد. او به امر خدا و به حكمت حكيمانه اش براي درامان ماندن از آزار دشمنان و نيز به دليل آنچه ما از آن ناآگاهيم، از نظرها غايب شد تا روزي كه شرايط ظهورش حاصل شود، از پس پرده هاي غيبت بيرون آيد و با دم الهي اش، روح تازه اي به كالبد خسته خلقت بدمد، دين خدا را زنده سازد و حكومت الهي را بر سرتاسر جهان برقرار كند. به اميد آمدنش دست به دعا برمي داريم و از خدا مي خواهيم تا آن روز، ما را از راه او دور نسازد و از معرفت او بي نصيب مگذارد.
آغاز راه، شناخت بيشتر
انسان، مسافر جاده زمان است و بايد كه راه سفر را بپيمايد. حال اگر راهنما غايب است و دست ما از دامنش كوتاه؛ چاره، نشستن و نرفتن نيست. بايد رفت و راه كمال را پيمود، هرچند راه يافتن سخت تر مي شود و خطر به بي راهه افتادن بيشتر، ولي نشستن و فروماندن، چاره نيست. بايد دوران غيبت را شناخت، معرفت امام را به دست آورد و از وظايف و بايدها و نبايدها آگاه شد. به جاي نشستن، بايد بيشتر كوشيد. بي گمان، آن خورشيد غايب از نظر نيز ما را رها نمي كند.
سختي دين داري
هرگز تلخي و دردناكيِ خار گل ها را در پوست دستت تجربه كرده اي؟ تصور كن كه بخواهي خارهاي شاخه پر از خار مغيلان را با كشيدن دست بر شاخه جدا كني و شاخه را صاف كني. سخت است، ولي چه بسيار سختي ها كه ارزش تحمل كردن را دارد. امام صادق عليه السلام ، دين داري در دوران غيبت امام را، به صاف كردن شاخه اي از خار مغيلان با دست تشبيه كرده است و مي فرمايد: «كدام يك از شما خارهاي مغيلان را چنگ زده است؟در هنگام غيبت بايد كه بندگان خدا از خدا بترسند و دين خود را از دست ندهند».
دوران آزمون
دين داشتن و بر اصول ديني پايدار ماندن، آسان نيست. آن هم در ميان اين سيل بنيان كن فتنه ها و هجمه هاي بي امان فرهنگ هاي بيگانه. امروز دين داري شهامت مي خواهد، جرئت مي طلبد، اراده قوي لازم دارد، خودباوري و اعتماد به نفس مي خواهد. آن كه در عرصه دين و ايمان قدم نهد، كوهي است در برابر اين سيلاب فتنه و فريب ها و اين دوران باقي است تا به آزمون هاي آن، پايدارترين ها و ثابت قدم ترين ها بمانند. گويا بناست آدميان غربال شوند و پاك ترين ها جدا گردند. امام محمد باقر عليه السلام مي فرمايد: «گشايش و ظهور تحقق نمي پذيرد مگر اينكه آزمايش شويد، باز هم آزمايش شويد و باز هم آزمايش شويد تا پليدي ها برطرف شود و پاكي ها بماند.» گويي قرار است پاك ترين ها براي بهاري ترين روزهاي جهان بمانند.
برادران پيامبر
«خدايا! برادران مرا به من بنما.» پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در جمع ياران چنين دعا مي كند و آن گاه در پاسخ آنها كه مي پرسند: «مگر ما برادران تو نيستيم»، مي فرمايد:«نه! شما ياران من هستيد. برادران من مردمي در آخرالزمان هستند كه به من ايمان مي آورند با آنكه مرا نديده اند. ثابت ماندن يكي از آنها بر دين خود، از صاف كردن شاخ پر تيغ با دست و نگاه داشتن پاره اي از آتش در دست دشوارتر است. آنها چراغ هاي شب تارند كه پروردگار آنها را از هر فتنه تيره و تاري نجات مي دهد.» به راستي، كدام مقام و لذت است كه در برتري با اين سعادت برابري كند؟ كاش ما قدر فرصت هامان را بيشتر مي دانستيم.
شرايط ياران امام
ياران امام موعود را مي شناسي؟ هرگز انديشيده اي كه شايد كسي از ميان ما هم يكي از ياران آن حضرت باشد؟ هيچ آرزو كرده اي كه كاش روزي پيام دعوت آن امام غايب از نظر براي ما هم مي آمد و ما را هم از شمار ياران خود مي نوشت؟ تحقق اين آرزوي شيرين ناممكن نيست. سخت است و تلاش مي خواهد، ولي شدني است. امام صادق عليه السلام مي فرمايد: «هركس مشتاق است از ياران قائم ما باشد، بايد منتظر ظهور او باشد، پرهيزكاري پيشه كند، داراي اخلاق نيكو باشد و بدين گونه انتظار آن روز را بكشد».
دعاي غريق
آيا وقتي كشتي در درياي توفاني گرفتار شود و راه ناپديد شود و راهنما غايب باشد، كسي هست كه بتوان به او اميد بست. فريادرسي هست كه ريسمان نجات بيفكند و از هلاكت آدمي جلوگيري كند. امروز كشتي امت اسلامي در شب ظلماني غيبت، گرفتار امواج فتنه ها و توفان گمراهي هاست. راهنما، غايب است و خطر در كمين. تنها اوست كه مي تواند از اين ورطه رهايي ات بخشد تا در دام گمراهي نيفتي و در گرداب گناه گرفتار نشوي. امام صادق عليه السلام مي فرمايد: «در چنين زماني جز آن كس كه دعاي غريق بخواند، كسي نجات نمي يابد.» پس دلت را صاف كن، او را صدا بزن و دعاي غريق را چنان كه او فرموده است، بخوان: «ياالله، يا رحمان و يا رحيم، يا مقَلِّب القلوب، ثَبِّت قلبي علي دينِك».
نخستين وظيفه، شناخت امام
دوران، دوران غيبت است و خورشيد وجود امام در پس ابرهاي غيبت نهان است. لطفش جاري و نورش ساري است؛ هرچند بسياري از ما به نديدنش چنان عادت كرده ايم كه گاه يادمان مي رود كه آسمان هستي را خورشيد هست و اين ابرهاي غيبت، رفتني اند. در اين ميان، يكي از مهم ترين و اساسي ترين وظايف شيعيان در عصر غيبت، شناخت امام و به دست آوردن آگاهي و معرفت از آن مقام مقدس است تا آن جا كه پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله ، مرگ كسي را كه امام زمان خويش را نشناسند، مرگ زمان جاهليت مي داند. به يقين، مقصود از اين شناخت، شناختي كامل و درست از آن حضرت و از سيره و منش ايشان است، به گونه اي كه اين شناخت،چون چراغي روشن، راه را بر شبهه ها ببندد و از افتادن در گرداب شك و ترديد در امانمان دارد.
ويژگي هاي گمراهان آخرالزمان
امام صادق عليه السلام در بيان نشانه هاي آخرالزمان و وظيفه شيعيان در برابر آن مي فرمايد: «آن گاه كه حق از ميان برود، ستم همه جا را فراگيرد، قرآن از روي هواي نفس توجيه شود؛ فساد آشكار گردد؛ حرف مؤمن پذيرفته نشود؛ كوچك ترها، بزرگ ترها را مسخره كنند؛ امر به معروف بي ارزش شود؛ رباخواري آشكار گردد و رباخوار سرزنش نشود و آن گاه كه مردم در ارتكاب گناهان جري شوند و مؤمن جز با قلب خود، قدرت بر نكوهش اعمال زشت ندارد و اوقات نماز سبك شمرده شود و مردم به دنيا روي آورند و خلاصه آن گاه كه ديدي حق به كنار نهاده شده است، خود را نگاه دار و نجات از اين مهلكه ها را از خدا بخواه و بدان كه خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمي گرداند».
پرهيزكاري، وظيفه منتظران
در انتظارِ آمدن موعود، دل را جامه پاك مي پوشانيم و درون را هر روز پاكيزه تر مي سازيم. پرهيزكاري، تقوا، دوري از گناه و پرهيز از حرام الهي، وظيفه اي است كه آن امام عزيز، منتظرش را بدان امر كرده و راه روشني است كه آن امام غايب از نظر بِدان توصيه فرموده است. آن حضرت در يكي از نامه هاي خويش به شيخ مفيد رحمه الله ، از دانشمندان بزرگ شيعه مي نويسد: «تقوا پيشه كنيد و به ما اعتماد كنيد و چاره اين فتنه و آزمون را كه به شما روي آورده است، از ما بخواهيد.» آن گاه حضرت ادامه مي دهد: «هركس از شما بايد به آنچه به وسيله دوستي ما به آن تقرب مي جست، عمل كند و از آنچه مقام او را پست مي گرداند و مورد رضاي ما نيست، دوري كند؛ زيرا خداوند به طور ناگهاني انسان را برمي انگيزاند، آن هم در وقتي كه توبه، سودي به حال او ندارد و پشيماني، او را از كيفر نجات نمي دهد».
سبب انتظار طولاني
منتظريم و غافل از اينكه اين انتظار، پا به پاي خطاهايمان طولاني تر و سخت تر مي شود. از دوري اش اشك مي ريزيم و روز آمدنش را كه روز نجات انسان و روز امنيت و آزادي و گشايش است، انتظار مي كشيم، ولي خود با گناهانمان و دنياپرستي هامان، تحقق آن وعده شيرين را دورتر مي سازيم. كار را بر خود سخت مي كنيم و دل مهربان آن عزيز را آزاده مي سازيم تا آن جا كه خود آن حضرت در نامه اي به يكي از عالمان بزرگ شيعه، شيخ مفيد رحمه الله ، كردار ناشايست و گناهاني را كه از دوستدارانش سر مي زند، يكي از سبب هاي طولاني شدن غيبت و دوري شيعيان از توفيق ديدار بر مي شمارد. پس اگر منتظر واقعي هستيم، بايد كه راه را بگشاييم و با پرهيزكاري و دوري از آنچه مورد رضاي الهي نيست، ظهورش را نزديك تر سازيم.
انتظار يعني رهايي
گشايش، يعني رهايي از تاريكي و جهل؛ آزاد شدن روح بلند آدمي از بند جلوه هاي دنيايي؛ پاره كردن زنجيرهاي خواهش هاي نفساني و بال و پر دادن به روح براي پرواز تا مرزهاي الهي شدن. پاك شدن و الهي شدن نيز يعني مهيا شدن براي آمدن موعود؛ يعني انتظار راستين و مگر جز اين است كه مهيا شدن براي وصال دوست، دل بريدن است از غير او و دست كشيدن از هر چه غير از رضاي اوست؟
اين فرموده امام سجاد عليه السلام است كه مي فرمايد: «انتظار گشايش، خود، بزرگ ترين گشايش و رهايي است.» اين بدان معناست كه مهياشدن براي آمدن موعود، يعني چنان كه او دوست مي دارد، بودن و اين خود نجات دنيا و آخرت است.
نداي هل من ناصر امام
روزي كه او ظهور كند، همه ما فراخوانده خواهيم شد و او با نداي مهدوي اش فرياد خواهد زد: «اي مردم! ما از خدا و از هر كسي از شما مردم كه دعوت ما را بپذيرد و در صف يارانمان درآيد، ياري مي طلبيم.» همه ما كه سال هاي سال در حسرت ياري جد بزرگوارش، امام حسين عليه السلام اشك ريخته و عزاداري كرده ايم، باز با نداي «هل من ناصر» حجت خدا فراخوانده خواهيم شد. كاش امروز نگاهي به دلمان بيندازيم و ببينيم آيا آن قدر پاك و آسماني هست كه لايق همراهي با حجت خدا باشد و آن قدر آگاه و آشنا هست كه در شك و ترديد و دودلي نماند؟ نكند بندهاي دنياپرستي پاي دلمان را بسته باشد و نتوانيم در ياري حق قدم برداريم؟
زنان نقش آفرين در قيام جهاني
هميشه در همه رويدادهاي بزرگ تاريخ، بانواني نقش آفرين بوده اند كه حماسه شجاعت و اراده شان، مردانگي آموخته است. در قيام جهاني مهدي موعود عليه السلام نيز آن گاه كه دوستداران او از گوشه گوشه جهان گرد آيند، زناني حماسه ساز، باايمان و نمونه، به ياري اش مي شتابند و در اين قيام بزرگ سهيم مي شوند. امام باقر عليه السلام در اين باره فرمود: «313 تن نزد امام موعود مي آيند كه با آنان پنجاه زن نيز هست و اين جماعت در مكه گرد مي آيند.» اين گروه، نخستين ياران خاص آن حضرت هستند كه پس از آنان، دسته دسته مردماني از زن و مرد، به آن حضرت خواهند پيوست. زهي سعادت آنان كه كمال را درمي يابند!
امام، باخبر از همه اعمال
مهربان است و غريب. هرچند غايب است و هنوز رخصت ظهور از خدا نگرفته است، ولي در پسِ پرده هاي غيبت نيز تاب به خطا رفتن و به هلاك افتادنمان را ندارد. پس برايمان دعا مي كند، خدا را مي خواند و هدايت ما را از او مي خواهد و ما غافل و بي خبر، در حلقه روزمرگي ها و خطاهامان گرفتاريم. گويي هرگز به دل مهربان او نينديشيده ايم كه چه طور از خطاكاري هاي ما اندوهناك مي شود. آن مهربان در نامه اي به يكي از علماي بزرگ شيعه مي فرمايد: «ما از لغزش هايي كه از بعضي دوستداران ما سر مي زند، از وقتي كه برخي از آنان ميل به كارهاي ناشايسته اي كرده اند كه نيكان گذشته از آنها پرهيز مي كردند، آگاهيم. گويا دوستداران ما نمي دانند كه ما در رعايت حال شما كوتاهي نمي كنيم و ياد شما را از خاطر نبرده ايم. اگر جز اين بود، از هر سو گرفتاري به شما روي مي آورد و دشمنانتان، شما را از ميان مي بردند».
ردّ انكار وجود آن حضرت
كيست كه تو را باور نكند؟ به راستي، خدا با آن همه لطف و رحمتش و با آن همه ظرافت در نعمت هايش، چگونه ممكن است نعمت وجود راهنما را به آدمي عطا نكند و او را در راه زندگي، بي راهنما رها كند؟ حال آنكه حضور پرخير و بركت تو، هم براي حفظ شريعت و دين و در امان ماندن آن از تحريف و تغيير و هم براي حفظ تكوين و آرام گرفتن و سكون زمين لازم است. زميني كه به فرموده امام صادق عليه السلام «اگر بدون امام باقي بماند، اهلش را در خود فرو مي برد.»
حضور تو، ضرورتي است تا زمين به تو آرام گيرد و نور هدايتت هرچند از پشت ابرهاي غيبت، هادي و راهنماي ما باشد و امر الهي به واسطه وجود تو جريان گيرد و رحمت او از دريچه وجودت جاري شود. پس بتاب اي خورشيد امامت و از لطف وجودت، جهان آفرينش را زنده بدار!
دولت كريمه
او خواهد آمد و به امر الهي و به مدد او، دولت كريمه اش را برقرار خواهد كرد. درست در سخت ترين زمستان هاي سرد و تاريك خلقت، او بهار را خواهد آورد. اين بشارت رسول خداست كه مي فرمايد: «شما را به مهدي بشارت باد! مردي از قريش، از بين امت من، در زماني كه مردم با هم به مخالفت و ستيز برخيزند و زلزله ها روي دهد، او زمين را از عدالت و برابري پر مي سازد، چنان كه از جور و ستم پر شده باشد. آسمانيان و ساكنان زمين از او خشنود مي شوند. او مال را به درستي و برابري بين مردم تقسيم مي كند و دل هاي امت محمد را از بي نيازي مي آكند و عدالت او همگان را در بر مي گيرد.» در آن روزهاي بهاري، طلوع خورشيد حال و هواي ديگري خواهد داشت. پس عاجزانه خدا را به رحمتش مي خوانيم كه «اللهم عَجِّل في فرج مولانا صاحب الزمان».
 
منبع/نویسنده:
پایگاه اطلاع رسانی حوزه
 
تاریخ: ۱۷/۰۱/۱۳۹۹   بازدید: ۹۱

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)