روابط عمومی دانشگاه شیراز
سه شنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۶
عرض تسليت سالگرد رحلت پيامبر اكرم (ص) و سالروز شهادت امام حسن مجتبي (ع) و امام رضا (ع)

سالگرد رحلت جانسوز رسول گرامي اسلام، حضرت محمد مصطفي (ص)، سالروز شهادت مظلومانۀ‏ مظهر حسن الهي، امام حسن مجتبي (ع) و شهادت غريبانۀ خورشيد پر نور ايران زمين، حضرت علي بن موسي الرضا (ع) را تسليت و تعزيت عرض مي‌نماييم

خاتم‌الانبيا حضرت محمد بن عبدالله در سال 571 م كه مصادف با روز جمعه هفده ربيع‌الاول بود، در مكه چشم به جهان گشود و در چهل سالگي از سوي خداوند متعال به پيامبري برگزيده شد. حدود سيزده سال در مكه به صورت پنهان و نيمه پنهان به تبليغ دين اسلام پرداخت. سپس در نتيجة فشارهاي روزافزون كفار و مشركان به مدينه هجرت كرد. پس از ده سال تبليغ و تبيين احكام نوراني اسلام و تشكيل نخستين حكومت اسلامي، در سن 63 سالگي در روز دوشنبه 28 صفر سال يازدهم هجري به نداي حق لبيك گفت و چشم از جهان فاني فرو بست. مرقد مطهرش در مدينة منوره در كنار مسجدالنبي قرار گرفته است و همه ساله سيل عاشقان نبوت، به ويژه در ايام پيش و پس از مراسم حج، از سراسر عالم به زيارتش مي‌شتابند.
سفارش به عترت و كتاب خدا
پس از برگشتن از «حجه‌الوداع» پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم به مناسبت‌هاي مختلف از رحلت خود سخن به ميان مي‌آوردند و ياران و پيروانشان را آماده مي‌كردند كه اوضاع پس از رحلت پيامبر را بتوانند تحمل كنند. نقل مي‌كنند در اين ايام فراوان خطبه مي‌خواندند و مردم را نصيحت مي‌كردند و از فتنه‌هاي پس از خود باخبر مي‌ساختند. از جمله به آن‌ها توصيه مي‌كردند: «مبادا پس از من از سنت من دست برداريد و به بدعت‌گذاري در دين بپردازيد. بدانيد كه بعد از من با فتنه‌ها و آزمايش‌هاي زيادي مواجه خواهيد شد. اگر مي‌خواهيد در همة اين پيشامدها از خطر درامان باشيد، از كتاب خدا و عترت من دست برنداريد. اي مردم، من در بين شما اين دو چيز را به يادگار مي‌گذارم و در روز قيامت از آن‌ها سؤال خواهم كرد».
وداع با مردم
پيامبر اكرم (ص) در يكي از آخرين روزهاي حيات مباركشان، در حالي كه علي (ع) دست راست و فضل بن عباس دست چپ او را گرفته بودند به مسجد آمدند و براي مردم خطابه‌اي را با اين عبارت خواندند: «اي مردم طولي نخواهد كشيد كه من از ميان شما به عالم بقا منتقل شوم. بنابراين به هركس وعده‌اي دادم يا به هركس مديونم، آن را از من طلب كند تا به جاي آورم. اي بندگان خدا، جز از طريق اطاعت خدا كسي به خيري دست نيافته، از شرّ و بدي‌ها دور نمي‌شود. كسي ادعا نكند كه بدون عمل رستگار شده است. هيچ آرزومندي بدون تبعيت از احكام الهي رضاي خدا را به دست نمي‌آورد. سوگند به خدايي كه مرا به پيامبري مبعوث كرد، انسان از عذاب الهي جز از طريق رحمت خدا و عمل صالح نجات پيدا نخواهد كرد. منِ پيامبر هم اگر به گناه و معصيت آلوده شوم هلاك خواهم شد».
****
پيشواى دوم جهان تشيع كه نخستين ميوة پيوند فرخندة على (ع) با دختر گرامى پيامبر اسلام (ص) بود، در نيمة ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه ديده به جهان گشود. حسن بن على (ع) از دوران جد بزرگوارش چند سال بيشتر درك نكرد؛ زيرا او تقريباً هفت سال بيش نداشت كه پيامبر اسلام بدرود زندگى گفت.
پس از درگذشت پيامبر (ص) تقريباً سى سال در كنار پدرش امير مؤمنان (عليه‌السلام) قرار داشت و پس از شهادت على (ع) (در سال 40 هجرى) به مدت 10 سال امامت امت را به عهده داشت و در سال 50 هجرى با توطئة معاويه بر اثر مسموميت در سن 48 سالگى به درجة شهادت رسيد و در قبرستان «بقيع» در مدينه مدفون گشت.

بخشش بى‌نظير
حسن بن على (عليه‌السلام) تمامى توان خويش را در راه انجام امور نيك و خداپسندانه، به كار مى‏گرفت و اموال فراوانى در راه خدا مى‏بخشيد. مورخان و دانشمندان در شرح زندگانى پرافتخار آن حضرت، بخشش بى‌سابقه و انفاق بسيار بزرگ و بى‌نظير ثبت كرده‏اند كه در تاريخچة زندگانى هيچ‌كدام از بزرگان به چشم نمى‏خورد و نشانة ديگرى از عظمت نفس و بى‌اعتنايى آن حضرت به مظاهر فريبندة دنيا است.
نوشته‏اند: «حضرت مجتبى (عليه‌السلام) در طول عمر خود دو بار تمام اموال و دارايى خود را در راه خدا خرج كرد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم كرده و نصف آن را براى خود نگهداشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشيد.
فريادرس محرومان
امام حسن مجتبي (ع) نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزيده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيرى از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامى آن حضرت آرام‌بخش دل‌هاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان، و نقطه اميد درماندگان بود. هيچ فقيرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى‌گشت. هيچ آزرده‌دلى شرح پريشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمى‏كرد، جز آنكه مرهمى بر دل آزردة او نهاده مى‏شد. گاه پيش از آنكه مستمندى اظهار احتياج كند و عرق شرم بريزد، احتياج او را برطرف مى‏ساخت و اجازه نمى‏داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد.!
****
هشتمين مهر سپهر سرورى و دهمين خورشيد معنوى، حضرت ابوالحسن على بن موسى الرضا عليه‌السلام، بنا بر مشهورترين نقل‌هاى تاريخى، در يازدهم ذيقعده 148 ه. ق در شهر مدينه ديده به جهان گشود. مادر بزرگوار آن امام، بانويى با فضيلت به نام «تُكْتَمْ» يا «نجمه» بود كه پس از تولد حضرت، از سوى امام كاظم عليه‌السلام «طاهره» نام گرفت.
نام مبارك آن حضرت، على است و كنية ايشان، ابوالحسن و چون حضرت على عليه‌السلام نيز ابوالحسن خوانده مى‌شود. حضرت رضا (ع) به ابوالحسن ثانى معروف شده است. مشهورترين لقب امام هشتم عليه‌السلام، رضاست و ديگر القاب آن امام همام عبارتند از: صابر، فاضل، رضى، وفى، صديق، زكى، سراج الله، نورالهُدى و قرةُ عين المؤمنين.
امام رضا عليه‌السلام مدت 35 سال امامت پدر بزرگوار خود را درك كرد و از محضر نورانى حضرتش بهره‌مند شد. على بن موسى‌ الرضا (ع) بيست سال عهده‌دار امامت امت اسلام بود كه از آن ميان، هفده سال در مدينه و سه سال آخر در خراسان گذشت. امام رضا عليه‌السلام در آخر صفر سال 203 ه. ق و در 55 سالگى به دست طاغوت عباسى، مأمون به شهادت رسيد.
ديداري عاشقانه
زيارت، ديداري است عاشقانه با اولياء اللّه . زائر با تشرف باطني، مي‌تواند زندگاني حقيقي را ببيند و در پرتو اين فيض، روحش را صيقل داده، تا حريم ملكوت پرواز نمايد. اگر آدمي با تأمل بيشتر به اين قضيه بينديشد، در خواهد يافت كه زيارت، تجديد ميثاق با اولياءاللّه است و به يقين، در ساية اين حضور، سود فراواني نصيب او مي‌گردد، كه با هيچ سود مادي در دنيا قابل قياس نيست. بدين جهت است كه ائمة معصوم عليهم‌السلام، خود مشتاقان خويش را به زيارت فرا مي‌خوانند. احاديث فراواني از امام رضا عليه‌السلام نيز به ما رسيده كه ايشان پيش از شهادت، همواره از شيعيانش دعوت مي‌كرد كه به زيارت ايشان بروند تا هدايت شوند و به خطا نروند.
زيارت امام رضا عليه‌السلام و بخشش گناهان
هشتمين گلبوتة امامت، حضرت رضا عليه‌السلام شفاعت و استجابت دعا و بخشش گناهان را به زائرانش نويد مي‌دهد. در اين زمينه، از ايشان روايت شده است: «هر كس مرا زيارت كند، در روز قيامت در سه مكان به فرياد او خواهم رسيد: روزي كه نامة اعمال خلائق را به آن‌ها دهند؛ به هنگام عبور از صراط؛ و به هنگان ميزان و روز سنجش اعمال». نيز از ايشان است كه: «هر كس براي زيارت به سوي من بيايد، خداوند دعايش را مستجاب مي كند و گناهانش را مي آمرزد».
زيارت امام رضا عليه‌السلام و تجديد ميثاق
بدون ترديد، فيض حضور در پيشگاه امام رضا عليه‌السلام، افزون بر آرامش روحي و رواني و سعادت اخروي، تجديد ميثاق و وفاي به عهدي است كه برعهدة شيعيان و پيروان آن حضرت مي‌باشد. بزرگ‌ترين حق ايشان، وفاي به عهدي است كه بر گردن پيروانش قرار دارد. يكي از اين پيمان‌ها، زيارت قبر آن بزرگوار است. از امام رضا عليه‌السلام نقل است كه فرمود: «... من به زودي با زهر ظلم و ستم كشته مي‌شوم و خداوند تربتم را محل رفت و آمد شيعيان و دوستانم قرار مي‌دهد. پس هر كه مرا در اين غربت زيارت كند، واجب مي‌شود كه من او را در قيامت زيارت كنم و سوگند مي‌خورم به خدايي كه محمد صلي الله عليه و آله را گرامي داشته،... هر كه از شما شيعيان نزد قبر من دو ركعت نماز بخواند، مستحق آمرزش گناهان مي‌شود.

 
منبع/نویسنده:
روابط عمومی
 
تاریخ: ۱۸/۰۹/۱۳۹۴   بازدید: ۵۰۰

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)