روابط عمومی دانشگاه شیراز
سه شنبه ۲۵ مهر ۱۳۹۶
عرض تبريك ميلاد امام حسن مجتبي (ع)

فرخنده ميلاد آفتاب نيمه‏ي رمضان، كريم آل كساء، امام حسن مجتبي (ع) را تبريك و تهنيت عرض مي‏نماييم

در جود و كرم دست خدا هست حسن
دست همه را وقت عطا بست حسن
نوميـد نگردد كسـي از درگــه او
زيـرا كه كريم اهل بيت است حسـن


مولود رمضان
از خاطره‏ي هجرت پيامبر صلي ‏الله‏ عليه ‏و ‏آله سه سال و از ماه رمضان پانزده روز مي‏گذشت كه بشارت تولد نخستين شكوفه‏ي پيوند فرخنده‏ي علي و فاطمه عليه‏السلام، شهر مدينه را سرشار شادي و شور كرد؛ شكوفه‏اي كه نام مبارك چهارمين معصوم، حضرت حسن بن علي عليه‏السلام را به سومين شاخه‏ي طوبي مي‏آويخت و عرشيان را با نغمه‏هاي سرور بر سرير شكوهمند پيامبر (ص) فرستاد تا بهترين شادباش‏هاي خود را در طبق‏هاي نور نثارش كنند. در آن هنگامه‏ي ارجمند، مولودي پا به عالم ناسوت گذاشت كه به رموز عالم لاهوت آشنا بود. برگزيده‏اي كه علمش فراتر از تمام علوم و اعجازش فراتر از زمان و مكان بود.
ولادت
پروردگار متعال در سال سوم هجرت از بحر نبوت گوهري گرانبها پديد آورد؛ اين گوهر تابناك، نخستين ثمره‏ي پيوند امامت و نبوت بود. ابومحمد حسن بن علي بن ابي‏طالب، پيشواي دوم شيعيان و چهارمين معصوم از چهارده معصوم است كه تولد آن حضرت بنابر گفته‏ي بيشتر مورخان، در مدينه و روز سه‏شنبه 15 رمضان رخ داده است. نام‏گذاري امام و آداب اسلامي مربوط به نوزاد از سوي پيامبر انجام گرفت و نام حسن كه گويا تا آن زمان در ميان اقوام عرب رايج نبوده، انتخاب گرديد. كنيه‏ي آن حضرت ابومحمد و القاب آن بزرگوار، سيّد، سَبْط، امين، حُجّت، بِرّ، نقي، زَكي، مجتبي و زاهد گفته شده است.
در آغوش نبي صلي ‏الله‏ عليه‏ و ‏آله
هنگامي كه پيامبر گرانقدر اسلام از سفر كوتاه خود به مدينه بازگشت، طبق شيوه‏ي هميشگي‏اش نخست به خانه‏ي فاطمه آمد، ولي اين بار با مژده‏ي مسرّت‌بخش ولادت نخستين ثمره‏ي وجود خود روبه‏رو شد. آن‏گاه از اسماء پرسيد كه فرزندم كجاست؟ اسماء به شتاب به سراغ نوزاد خجسته كه در پوششي زرد رنگ پوشانده شده بود، رفت. پيامبر نوزاد را در آغوش گرفت. آن‏گاه در گوش راستش اذان و در چپ اقامه خواند؛ اين نخستين صدايي بود كه به گوش نواده‏ي بزرگوار رسيد و در ژرفاي قلب و جانش دوانده شد، صداي نياي مهربانش كه مي‏خواند: اللّه‏ اكبر، لا اله الا اللّه‏ و اللّه‏ اكبر. اين واژه‏هاي كوتاه پربار، سرود و شعار امام حسن مجتبي عليه‏السلام در همه‏ي مراحل زندگي‏اش گرديد و با همه‏ي وجود كوشيد تا آن را در اعماق دل جاي دهد و در گذر زمان، سرمشق زندگي مردمان باشد.
شرافت دودمان
حضرت امام حسن مجتبي عليه‏السلام در شرافت دودمان و طهارت نسل، مقامي به بلنداي آسمان دارد. او از كانون وحي ريشه گرفت و حيات خويش را وامدار نيايي است كه سرچشمه‏ي فيض خداوندي و سرسلسله‏ي انبياي الهي است. او در جوار شكوه عظمت روح پدري باليده كه لياقت مدال پر افتخار وصايت الهي را داشت و از زلال محبت برترين مادر هستي سيراب گشته است. اين شكوهمندي و شرافت، روشن‏تر از آفتاب در همه‏ي اوراق تاريخ تجلّي يافته و روشندلان حقيقت‏جو را شيفته‏ي خود ساخته است.
برگي از افتخارات
امام مجتبي عليه‏السلام به اَلْطَيِّب، تقي، زكي، ولي، سَبْط و مجتبي لقب يافت و ابومحمد كنيه گرفت. به اتفاق راويان حديث، سرور جوانان بهشتي مي‏باشد و يكي از دو بزرگواري است كه خاندان پاك پيامبر بدان‏ها منحصر گرديد. او يكي از چهار تن كساني است كه پيامبر خدا به آنان در برابر مسيحيان نجران مباهات كرد و از جمله چند تني مي‏باشد كه به آيه‏ي تطهير مطهر گشته‏اند. او يكي از دو گرانمايه‏اي است كه هر كس بدان‏ها چنگ زند، نجات يابد و هر كس از آن‏ها روي گرداند، گمراهي و تباهي را براي خود به ارمغان آورده است. امام مجتبي عليه‏السلام از اهل بيتي مي‏باشد كه خداوند آنان را به كشتي نوح تشبيه و دوستي‏شان را سفارش كرده است. درود و سلام خداوندي بر او و بر نياكان پاكش باد.
ولادت مبارك
ولادت امام حسن مجتبي عليه‏السلام كه هم‏زمان با سال‏هاي آغازين استحكام انديشه‏هاي اسلامي در سرزمين حجاز بود، از چند جهت ويژگي داشت. اين مولود براي خاندان پيامبر صلي‏ الله‏ عليه ‏و‏ آله از آن رو كه نخستين نواده و ثمره‏ي پيوند نبوت و امامت بود، اهميت داشت. مسلمانان نيز مشتاق بودند نوادگان و بازماندگان پيامبر خود را ببينند و از استمرار نسل آن حضرت مطمئن باشند. همچنين اين ولادت مبارك، مُهر يأسي بود بر اذهان كفرپيشگاني كه دل به بي‏ثمري خاندان نبوت و اميد به قطع سلسله‏ي امامت داشتند.
وارث نبي صلي‏ الله‏ عليه ‏و‏ آله
امام مجتبي عليه‏السلام مظهر زيبايي‏هاي معنوي و صفات عالي الهي بود؛ زيرا به شهادت راويان بسيار، صورت و سيرت را از برترين وجود هستي پيامبر خاتم به ارث برده بود و شبيه‏ترين مردمان به ايشان بود. حضرت فاطمه‏ي زهرا عليهاالسلام نيز وقتي دو فرزند دلبندش حسن و حسين عليهماالسلام را به ديدار پدرش رسول خدا آورد و فرمود: اي پدر بزرگوارم، اين دو فرزندان شما هستند، چيزي درباره‏ي آنان به يادگار بگذاريد كه هميشه يادآور شما باشد، پيامبر خدا (ص) فرمودند: «امام حسن، پس هيبت و سيادتم نصيب او مي‏گردد و امام حسين عليه‏السلام، پس بخشش و شجاعتم نصيب اوست».

 
منبع/نویسنده:
روابط عمومی
 
تاریخ: ۰۱/۰۴/۱۳۹۵   بازدید: ۲۸۴

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)