روابط عمومی دانشگاه شیراز
یکشنبه ۶ بهمن ۱۳۹۸
ولادت حضرت عيسي مسيح عليهالسلام وآغاز سال 2020 ميلادي بر تمام هموطنان مسيحي تبريك عرض مي نماييم

برگي از دفتر زندگاني حضرت عيسي عليه السلام
حضرت عيسي بن مريم(ع)، پيامبر بزرگ الهي، در روز ۲۵ دسامبر سال اول ميلادي يعني ۶۲۲ سال قبل از هجرت پيامبر بزرگ اسلام(ص)، در بيت لحم واقع در سرزمين فلسطين به دنيا آمد؛ امّا با اين حال تاريخ تولد حضرت عيسي(ع) دقيق نبوده و در اين زمينه اختلاف نظر وجود دارد. در اين ايام مسيحيان جهان؛ به دليل آغاز سال نو ميلادي و سال روز ميلاد حضرت عيسي عليه السلام؛ در جشن و سرور و شادي به سر مي برند. حضرت عيسي عليه السلام چهارمين پيامبر اولوالعزم است. پيامبري كه علاوه بر موعظه كردن، بيماران را شفا مي داد و ارواح خبيث را از روان جن زدگان بيرون مي راند؛ ياور مستضعفان و محرومان اجتماعي بود، به زنان و كودكان بسيار احسان مي كرد و با سختگيري هاي برخي از فريسيان و تندروي هاي انقلابي متعصبان مخالف بود.
آشنايي با آئين مسيحيت
اديان الهي مدافع توحيد هستند. مسيحيت هم يكي از اديان توحيدي است اما وقتي مسيحيت را يكي از سه دين ابراهيمي مي دانيم. اديان مسيحيت، يهوديت و اسلام اديان ابراهيمي هستند. اديان ابراهيمي توحيد را بيان مي كنند.
اگر مسيحيت امروز به تثليث معتقد است، به نظر مي رسد در يك مقطع تاريخي اين موضوع از مسير اصلي خود منحرف شده؛ البته مسيحيان مدعي هستند برداشت آن ها از تثليث با توحيد سازگاري دارد.
قرآن كريم تفسير مسيحيان از تثليث را به شدت رد مي كند. بايد متوجه اين نكته بود كه نوع گفتمان مسيحيت از تثليث، گزاره اي عقل ستيز است؛ چراكه گزاره هاي ديني يا عقل پذيرند و مشكلي ندارند و يا عقل گريزند كه عقل به توجيه و تعديل آن ها پرداخته و مشكل را حل مي كند، پس برخي گزينه ها عقل ستيز هستند و اعتقاد به تثليث نيز از گزاره هاي عقل ستيز است. اينكه عدد سه مساوي با عدد يك شود، با نوع نگاه و تفسيري كه مسيحيان دارند، يك گزاره عقل ستيز است. لذا بعد از همه تلاش هايي كه مسيحيت براي دفاع از اين اعتقاد ارائه مي دهد مي گويد: اعتقاد به تثليث يك راز است.
كتاب مقدس
انجيل كلمه اي يوناني به معني مژده است و مسيحيان از اين جهت آن را مژده مي دانند كه به اعتقاد آن ها، حضرت عيسي(ع) خود را فداي مردم كرد تا همه مردم را از آتش دوزخ بخرد و اين كتب اناجيل آن ها، مژده بهشت است. نام اين كتاب دوازده بار در قرآن مجيد ذكر شده است. قرآن انجيل را كتاب خدا مي داند، ولي آن انجيلي را كتاب آسماني مي خواند كه مشتمل بر احكام و تكاليف بشر باشد؛ زندگي او را تنظيم كند و سر و سامان بخشد؛ چنان كه شأن اديان الهي است. انجيل هاي كنوني نزد مسيحيان، چهار انجيل است: انجيل مَرقُس كه از همه اناجيل قديمي تر است و به احتمال قوي در شهر انطاكيه در حدود سال هاي 65-70 ميلادي به رشته تحرير درآمده است. انجيل متي و لوقا پس از مَرقُس و انجيل يوحنّا شصت سال پس از مسيح يعني سال 93 ميلادي نوشته شده است. لازم به ذكر است كه مسيحيان در كنار اين چهار انجيل، به مجموعه اي ديگر از مكتوبات و رسالات اعتقاد دارند كه به مجموعه آن ها عهد جديد اطلاق مي شود. آنچه كه براي هدايت انسان ها توسط حضرت عيسي(ع) آورده شده، از دسترس ما خارج است و آنچه كه به نام اناجيل در كتاب مقدس ديده مي شود، محصول تلاش مسيحيان و رسولان دوره اول مسيحيت مي باشد.(تفسير نمونه، ج2، ص421، به نقل از نامه جامعه، شماره 60)
بشارت مسيح عليه السلام
حضرت مسيح بشارت به آمدن «فارقليط» داد. اين واژه يوناني و در اصل «پركليتوس» است (به كسر پ و ر) چون معرب شد «فارقليط» شد. پركليتوس كسي است كه نام او بر سر زبان ها باشد و همه كس او را ستايش كنند، و معناي «احمد» همين است. حتي معناي تفضيلي كه در «احمد» (يعني ستوده تر) است و در «محمد» نيست، از كلمه «پركليتوس» يوناني نيز فهميده مي شود. مسيحيان امروز به جاي اين كلمه در ترجمه هاي انجيل «تسلي دهنده» مي آورند و خوانندگان هر جا اين كلمه را ديدند بدانند در اصل انجيل به جاي آن كلمه «فارقليط» است و به عقيده مسيحيان كلمه «پركليتوس» (به فتح پ و ر) است. گفته اند اگر به كسر اين دو حرف بود به معناي «احمد» بود چون به فتح است به معناي تسلي دهنده است.
«تسلي بخش» كيست يا چيست؟ كشيشان و شارحان انجيل بر اين باورند كه اين تسلّي بخش همان موجود پاك آسماني است كه روح القدس ناميده مي شود، اوست كه مسيحيان را آموزش مي دهد، ايمانشان را تقويت مي كند و در برابر شيطان از آنان دفاع خواهد كرد! ولي دو پرسش باقي مي ماند: اول آنكه مسيح از خداوند خواسته كه «تسلّي بخش ديگري» به مردم بدهد، بنابراين تسلّي بخش آينده بايد كسي مانند مسيح باشد! دوم آنكه آمدن تسلّي بخش پس از رفتن مسيح است، در حالي كه روح القدس از ابتداي پيامبري بر مسيح فرستاده شد. بلكه با هر كسي كه به مسيح ايمان مي آورد، همراه مي شد! و پيش از تولد مسيح، برمادرش مريم فرستاده شد! پس تسلّي بخش روح القدس نيست! كسي مانند مسيح است كه پس از رفتن او مي آيد، همچون مسيح، مردم را آموزش مي دهد و گفته هاي مسيح را به يادشان مي آورد!
مسيح عليه السلام در قرآن
قرآن مجيد با صراحت دامان حضرت مسيح(ع) را از هر گونه ادّعاي ناروا در زمينه الوهيت پاك مي شمرد و با صراحت مي گويد:
«وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوني وَ أُمِّيَ إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما في نَفْسي وَ لا أَعْلَمُ ما في نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِما قُلْتُ لَهُمْ إِلاَّ ما أَمَرْتَني بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهيداً ما دُمْتُ فيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَني كُنْتَ أَنْتَ الرَّقيبَ عَلَيْهِمْ وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْ ءٍ شَهيدٌ»
به خاطر بياور هنگامي را كه خداوند (در روز قيامت) به عيسي بن مريم(ع) مي گويد آيا تو به مردم گفتي كه من و مادرم را معبود قرار دهيد،عيسي(ع) مي گويد:خداوندا منزهي،من هرگزحق ندارم آنچه شايسته من نيست بگويم اگر چنين گفته بودم تو مي دانستي، آنچه را در دل من است ميداني و من آنچه در ذات تو است نمي دانم و تو داناي اسرار پنهاني ـ من به آنها چيزي نگفتم جز آنچه به من امر فرمودي كه (تنها) خدا را بپرستيد كه پروردگار من و شما است و تا زماني كه من در ميان آنها بودم گواه ايشان بودم (تا از سير توحيد به سوي شرك منحرف نشوند)اما هنگامي كه مرا بازگرفتي تو مراقب آنان بودي و تو بر هر چيزي گواهي.(مائده/117 ـ 116)
داستانهايي از مسيح عليه السلام
عيسي عليه السلام به حواريين گفت: «من خواهش و حاجتي دارم، اگر قول مي دهيد آن را برآوريد بگويم.» حواريين گفتند: «هر چه امر كني اطاعت مي كنيم.»
عيسي از جا حركت كرد و پاهاي يكايك آنها را شست. حواريين در خود احساس ناراحتي مي كردند، ولي چون قول داده بودند خواهش عيسي را بپذيرند تسليم شدند و عيسي پاي همه را شست. همينكه كار به انجام رسيد، حواريين گفتند: «تو معلم ما هستي، شايسته اين بود كه ما پاي تو را مي شستيم نه تو پاي ما را.»
عيسي فرمود: «اين كار را كردم براي اينكه به شما بفهمانم كه از همه مردم سزاوارتر به اينكه خدمت مردم را به عهده بگيرد «عالم» است. اين كار را كردم تا تواضع كرده باشم و شما درس تواضع را فرا گيريد و بعد از من كه عهده دار تعليم و ارشاد مردم مي شويد راه و روش خود را تواضع و خدمت خلق قرار دهيد. اساسا حكمت در زمينه تواضع رشد مي كند نه در زمينه تكبر، همان گونه كه گياه در زمين نرم دشت مي رويد نه در زمين سخت كوهستان.» (وسائل، ج 2/ص 457، به نقل از مجموعه آثار شهيد مطهري جلد 18)
عروج مسيح عليه السلام
حضرت عيسي كه معتقديم نزد خدا عروج كرده و زنده است، عروجش به صورت جسماني بوده است؟ با توجه به آيه 55 سوره آل عمران: «إِذْ قالَ اللَّهُ يا عيسى إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَي » زنده بودن ايشان مورد سؤال است.
نخست بايد دانست كلمه «متوفيك» - چنان كه ابن فارس در كتاب معجم مقاييس اللغه مي نويسد - از فعل وفي يوفي به معناي گرفتن كامل است و در قرآن تنها در مورد مرگ به كار نرفته، به معناي ديگري مانند «گرفتن و حفظ كردن» نيز آمده است كه آيه 55 سوره آل عمران نمونه اي از آن است. بنابراين، با توجه به معناي صحيح «متوفيك» و تامل در آيات 157 - 159 سوره نساء، مراد از «اني متوفيك و رافعك الي » آن است كه خداوند حضرت عيسي (ع) را از ميان مردم بني اسرائيل گرفت و از ديدگان آنان مخفي ساخت و به جايگاهي رفيع نزد خود بالا برد. از اين رو، احتمال زنده بودن ايشان فراوان است و مطابق برخي از روايات، همراه با امام زمان (عج) ظهور خواهد كرد. نظر بسياري از مفسران، از جمله علامه طباطبايي، در مورد عروج حضرت عيسي (ع) و عبارت «رافعك الي» آن است كه چون مكاني براي خداوند متصور نيست، عروج حضرت عيسي (ع) عروجي معنوي و بالا رفتن مقام قرب وي در نزد خدا است نه بالا رفتن فيزيكي به سمت بالا يا آسمان، چنان كه مسيحيان بدان معتقدند; و جمله «مطهرك من الذين كفروا» به روشني بر اين سخن دلالت دارد. (پرسمان شهريور 1382، شماره 12)
موعود و مسيح عليهما السلام
ضرورت همة اديان الهي ظهور منجي حقيقي در آخرالزمان است و وعده خداوند و پيامبران بزرگ الهي در ظهور آن بزرگوار و برقراري صلح و عدالت در جهان است.
قرآن كريم و روايات اسلامي نيز بر اين معنا تأكيد و تصريح دارد كه صالحان، وارثان زمين خواهند شد.
آري مهدي(عج) دوازدهمين امام از اهل بيت عصمت و طهارت است. خصوصيات آن بزرگوار از لحاظ پدر، مادر، ولادت، نواب خاص و عام، زمان ولادت، كيفيت ولادت، غيبت صغري و كبراي آن بزرگوار، شرايط عصر غيبت و عصر ظهور، و ده ها مسئله ديگر توضيح داده شده است.
در زمان ظهور آن حضرت، مسيح(ع) نزول خواهند كرد و در ركاب آن بزرگوار و پشت سر آن بزرگوار اقامه نماز خواهند نمود و اين به مفهوم خاتميت و خاتم الاوصياء بودن آن بزرگوار است و در روايت آمده كه آن بزرگوار به حضرت مسيح(ع) احترام نموده و مسيح(ع) گويد، كسي را نرسد كه بر ائمه اهل البيت(ع) تقدم بجويد و حق تقدم با شماست. كتاب منتخب الاثر 25 حديث در اين رابطه نقل نموده است. و در بحارالانوار از جابر نقل شده كه امام عصر(عج) به حضرت عيسي(ع) مي گويد: بياييد بر ما امامت كنيد.
و حضرت عيسي(ع) مي گويد:
بعضي از شما بر بعضي ديگر امارت دارد و اين عنايت خداوند نسبت به اين امت است.
همگرايي اسلام و مسيحيت
صلوات و سلام خداي بزرگ بر حضرت عيسي بن مريم، روح اللّه و پيامبر عظيم الشأن كه مردگان را احيا و خفتگان را بيدار فرمود. صلوات و سلام خداي بزرگ بر مادر عظيم الشأنش، مريم عذرا و صديقه حورا كه با نفخه الهي، چنين فرزند بزرگي را به تشنگان رحمت الهي تسليم نمود. درود بر روحانيون، احبار و رهبانان كه با تعاليم عيسي مسيح، نفس سركششان را به آرامي دعوت مي كنند. درود بر ملت آزاده مسيح كه از تعاليم آسماني عيسي روح الله برخوردارند. (پيام تبريك به مسيحيان جهان به مناسبت ميلاد حضرت عيسى «ع»؛ صحيفه امام، ج 5، ص: 272)
من متأسفم كه شما غربيها معنويات را فداى ماديات كرديد و مصالح مادى را بر معنويات مقدم داشتيد. همين امر موجب اين بدبختيهاست. آنچه بشر را مترقى مى كند معنويات است. معنويات مى تواند بشر را سعادتمند كند و آرامش ايجاد كند. ماديات است كه بشر را به جان هم انداخته. من توصيه مى كنم كه شما غربيها به معنويات توجه كنيد. شما مدعى هستيد كه مسيحى هستيد؛ ببينيد سيره حضرت مسيح چه بوده است. سيره حضرت مسيح را روش خود قرار دهيد تا سعادت براى شما حاصل شود. ما مى خواهيم رژيمى ايجاد كنيم كه روش حضرت مسيح در آن مورد توجه است. (مصاحبه با خبرنگار فرانسوى؛ صحيفه امام، ج 5، ص: 543)
در سايه سار قلم
مسيح(ع) نه نخستين پيام آور خدا بود، و نه آخرين فرستاده آسمان؛ بلكه روحي لطيف در كالبد همه زمان هاست و نامش، بهارِ مهرباني در خزان زندگاني است.
دل هايي كه زنگاري نشده اند، از نام او آرامش مي يابند و به اطمينان مي رسند.
او عصاره افلاك در ميان خاكيان بود و جز پيام دوستي و شفقت، سخني با مردم خود نگفت.
مهربانانه ترين پيام او با جهانيان، بشارت ظهور پيامبري بود كه راه او را به مقصد رساند و نام او را از صليب جهل و كينه، بر عرش سينه ها نشاند.
عيسي(ع) شادترين كلمه خدا با غمگينان خاكي بود و همو اين شادي را نذر محمّد(ص) كرد و خود بر آستان او بوسه امتنان زد. (اشارات، شماره 15)

 
منبع/نویسنده:
 
تاریخ: ۰۴/۱۰/۱۳۹۸   بازدید: ۱۶

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)