هفدهم ربيعالاول، خجسته سالروز ميلاد آخرين فرستادهي نور، حضرت محمد مصطفي (ص) و سلالهي پاكش، امام جعفر صادق (ع) را تبريك و تهنيت عرض مينماييم
هفدهم ربيعالاول مصادف با طلوع دو نور پاك بر پهنهي هستي است. دو نوري كه دريچههاي حيات ابدي را بر روي بشريت گشودند و مفهوم انسان و انسانيت را تا اوج معنا بخشيدند.
در سحرگاه جمعه، هفدهم ربيعالاول سال 570 ميلادي - عامالفيل- مكه با نور ولادت پيامبر گرامي اسلام ( صلي الله عليه و آله) چهرهي نويي گرفت. تمام بتهاي خانهي كعبه درهم شكست. چهارده كنگرهي ايران كسري فرو ريخت. درياچهي ساوه خشك شد. آتشكدهي فارس خاموش گشت. ساختماني كه بر روي دجله ساخته بودند، از هم پاشيد. نوري از جانب حجاز درخشيد و تا مشرق را روشن كرد و تخت پادشاهان در سرتاسر گيتي واژگون شد.
همهي اين رخدادها، نشان از تغيير و تحولي عميق در هستي داشت كه ريشهي آن را بايد در تولد مولود آن لحظات جستجو كرد؛ مولودي كه با ورودش به جهان هستي، مژدهي شكست رذالتها را داد. نوري كه از آن ميلاد، شرق و غرب را منور نمود، فريادگر روزنهي اميدي بود كه در فردايي نه چندان دور، همهي آن حقايق روشن ميشد و مولودي هفدهم ربيعالاول، چهل سال بعد، در روز بيست و هفتم رجب، چون نوري، همهي تاريكيها را در هم نورديد و همچون خورشيدي، تمام جهان را به سوي توحيد فرا خواند.
حضرت محمد (ص) نماد اخلاق و فضايل انساني و رحمت حق است؛ او به راستي همان هديه و رحمت آسماني است كه جهان و انسان از او سرچشمه دارد.
پيامبر گرامي اسلام، حضرت محمد مصطفي (ص) كلمهي طيبهاي است سرآمد تمامي موجودات، خليفهي خداوند بر روي زمين و مظهر جميع اسماء الهي.
بيترديد اگر حضرت محمد متولد نميشد، حيات انسان از طراوت و شكوه معنوي و جذبههاي قرب و وصل بيبهره بود. بشريت نيازمند ولادت چنين شخصيتي بود تا در پرتو وجود روحبخش آن، زندگي انسان با وفا و محبت همنوا شده و به شعور و آگاهي دست يابد.
پيامبر اسلام بي هيچ شكي، زينت بشريت و اسوهي كمال و كمالجويي است كه رويدادها و وقايع روزگار از درخشش آن نميكاهد و چون درخت پرثمري در هر شرايط و زماني ميتوان از بركات آن بهرهمند شد.
ولادت حضرت محمد (ص)، ولادت ظرف و ظرفيت وحي است و ميلاد صراط مستقيمي است كه به نعمتهاي جاويد منتهي ميشود: «انك علي صراط مستقيم». خداوند سبحان با خلق محمد مصطفي سرچشمهي فيض ربوبي را بر روي بشريت گشود و باران رحمت واسعه انسان را دربرگرفت.
وجود رسول گرامي اسلام محور حيات ابدي و سرشار از نور بينايي است. نوري كه بر هر ديده بنشيند، بصيرت بخشد و آراسته به وحي است و همچون خورشيد بر بلنداي آسمان به هر جانب دامن ميگسترد و چراغ اين جهان و آن جهان است.
او به راستي همان هديه و رحمت آسماني است كه جهان و انسان از ريشهي هستي او سرچشمه دارد. محمد (ص) تحفهاي الهي است كه در آفرينش مثل و مانندي ندارد و مظهر ليس كمثله شيء ميباشد.
امام جعفر صادق (ع)، قرآن ناطق و پرچمدار شاهراه ولايت علوى
نوزادي از سلالهي پاك رسالت
همزمان با سالروز ولادت رسول اكرم (ص)، هفدهم ماه ربيعالاول در دودمان رسالت و نبوت نوزادي از سلالهي پاك رسالت قدم به عرصهي حيات گذاشت كه جهاني از صفا و نورانيت و علم و دانش را براي دوستداران خود، ارمغان آورد و منشاء تحولات و دگرگونيهايي در جهان علم و فضيلت و دنياي معنويت و انسانيت گرديد.
ولادت
ششمين اختر فروزندهي آسمان ولايت، حضرت جعفر بن محمّد الصادق (ع) در روز جمعه هفدهم ماه ربيعالاول سال 83 هجري در مدينهي منوره ديده به جهان گشود.
در دامن رسالت
امام صادق (ع) در دامن رسالت و مركز وحي تولد يافت و رشد كرد و بخشي از دوران زندگي خود را تحت توجهات و عنايات جدّ بزرگوارش، امام زينالعابدين (ع) و پدر عزيز خويش امام باقر (ع) سپري نمود.
ادامهي فعاليت علمي و فرهنگي پدر
امام صادق (ع) با توجه به فرصت مناسب سياسي و نياز شديد جامعه، نهضت علمي و فرهنگي پدرشان امام باقر (ع) را دنبال كرد و حوزهي وسيع علمي و دانشگاه بزرگي را به وجود آورد و در رشتههاي مختلف علوم عقلي و نقلي شاگردان بزرگ و برجستهاي همچون هشام بن حكم، محمّد بن مسلم، ابان بن تغلب و هشام بن سالم را تربيت نمود.
كمك به مستمندان
از تعاليم اسلامي و سيرهي اولياء استفاده ميشود كه پس از عمل به واجبات، بالاترين وسيله براي تقرب به خداوند متعال، كمك به نيازمندان و مستمندان است. امام صادق (ع) به سفيان ميفرمايند: « بر تو باد كه به خاطر خداوند خيرخواه بندگان او باشي و بدان كه خدا را با كاري بهتر از اين ديدار نخواهي كرد ».
رسالهي توحيد مفضّل
توحيد مفضّل حاوي مطالب سودمندي در مورد خلقت انسان و جهان و اثبات وجود خداي متعال و علم و قدرت و حكمت اوست كه امام صادق (ع) براي يكي از شاگردان معروفشان به نام «مفضّل بن عمر» بيان فرمودهاند.
سفارش حضرت به نماز
معمولاً به هنگام مرگ، انسان مهمترين چيزهايي را كه فكر ميكند فرزندان، بستگان و حتي جامعهاش نياز دارند مطرح ميسازد. شايد براي افراد عادي مهمترين دلمشغولي به هنگام مرگ امور مالي باشد؛ از اين رو همه يا بخش عمدهاي از وصيت و سفارشهاي خود را به آن اختصاص ميدهند. ولي امام صادق (ع) دغدغههاي مهمتري دارند. حضرت در آخرين لحظات عمر خويش فرمودند: خويشاوندان مرا جمع كنيد. پس از آن كه جمع شدند، حضرت به آنها نگريستند و فرمودند: « شفاعت ما به كسي كه نماز را سبك بدارد نميرسد.»
منادي صلح
امام صادق (ع) نسبت به اختلاف و دشمني بين مسلمانان حساس بودند و مؤمنان را دعوت به همدلي، دوستي و محبت نسبت به يكديگر ميكردند؛ تا حدي اين مسأله در نظر ايشان اهميت داشت كه بودجهي مخصوصي براي اين كار اختصاص داده بودند. مفضّل كه از ياران امام صادق (ع) است پس از اينكه با پرداخت چهارصد درهم بين دو نفر صلح برقرار كرد ميگويد: امام صادق (ع) به من دستور داده است كه هرگاه بين دو نفر از شيعيان ما اختلاف و مشاجرهاي پيش آيد، با پول خود حضرت بين آنها صلح و صفا ايجاد كنم.
عادت هر روزهي امام صادق (ع)
عادت هر روزهي امام صادق (ع) آن بود كه پس از به جا آوردن نماز عشاء و گذشت پاسي از شب، به خانهي نيازمندان شهر مدينه ميرفتند و بدون آنكه شناخته شوند، غذا و پول به آنان ميدادند. تنها هنگامي كه امام (ع) از دنيا رفتند، همه دانستند كه آن مرد بخشنده، امام صادق (ع) بوده است.