هشتم ربيعالثاني، سالروز ولادت با سعادت خورشيد پر فروغ فضيلت و دانش، حضرت امام حسن عسكري (ع) را تبريك و شادباش عرض مينماييم
شادباش
دومين ربيع از سال 232 هجري ميگذشت كه مدينه غرق در شور و شوق، تولد شاديگستر سيزدهمين معصوم و شكوفايي يازدهمين گل شاخسار طوبي را جشن گرفت. پروردگار متعال با اهداي مولودي معظم به امام هادي، انوار هدايت را فروغ ديگري بخشيد و ظهور مهدي عدلگستر را تمهيدي مبارك شد.
با تولد امام حسن عسكري عليهالسلام گسترهي آفاق امامت و ولايت با ستارهي درخشان ديگري آذين يافت و چشم هستي به تولد پيشواي ديگري از نسل رهبران عرشي روشن شد.
دودمان تابان
امام حسن عسكري عليهالسلام ريشه در خاندان نبوت دارد؛ خانداني كه خداوند به وسيلهي آنها انسان را بر ديگر مخلوقات هستي برتري بخشيد و از حضيض ذلت به اوج عظمت رساند و به رهايي و كمال رهنمون شد. دودمان امام در فضيلت و بزرگي، برترين خاندانهاست، نسبي كه تابش خورشيد و فروغ سپيده آن را فرا گرفته است. سلسلهاي كه مشمول رحمت ويژهي الهي است و از هر رجس و پليدي پاك؛ خانداني كه پناهگاه و كشتي نجات مردمانند. به راستي كه در دنيا گراميتر و برتر از اين دودمان هرگز وجود نداشته و نخواهد داشت.
مادر
مادر بزرگوار حضرت امام حسن عسكري عليهالسلام پاكترين، پارساترين و والاترين بانوي زمان خود بود. راويان، ايشان را از بانوان عارفه و صالح برشمردهاند. امام هادي عليهالسلام با درودي عطرآگين همسر خود را ميستايند و منزلت والاي ايشان را چنين ياد ميكنند: «سليل ـ نام ايشان است ـ دور از هر آفت پليدي و آلودگي است.» مورخان نام آن بانو را سوسن يا حديثه نيز گفتهاند.
القاب
القاب وجود مقدس امام حسن عسكري عليهالسلام، آيينهي صفات والا و نشان شكوه بلند مقام ايشان است. برخي از اين القاب عبارتند از:
1. خالص؛ چرا كه آن امام از هر آلايش و پليدي مبرا بود.
2. هادي؛ آن امام نماد هدايت و نشان راهيابي در صراط مستقيم بود.
3. زكي؛ ايشان شريفترين عالميان و پاك نهادترين انسان روزگار خود بودند.
4. صامت؛ ايشان خاموش بودند و جز به ياد خدا و تعليم و حكمتگويي لب نميگشودند.
5. خاص؛ پروردگار متعال ايشان را با فضايل و اجابت دعا، ويژه و خاص خود گردانيده بود.
6. سراج؛ چرا كه آن امام چونان چراغي راهگشا در تاريكيها، مردم را به پارسايي رهنما بودند.
7. تقي؛ بدان علّت كه ايشان پرهيزكارترين انسان عصر خود بود.
عظمتي الهي
اهل بيت پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و فرزندان صالح آن حضرت، به دليل اتصال به سرچشمهي زلال وحي و همچنين بهرهمندي از ايمان و عمل راستين از عظمت و شكوهي الهي و تحسين برانگيز برخوردارند. شيخ طوسي به نقل از خادم امام عسكري عليهالسلام در اين باره آورده است: «در روزهايي كه حضرت را به اجبار به سمت دارالخلافه ميبردند، جمعيت زيادي از مردم حضور مييافتند و مسير آن حضرت مملو از چهارپايان و داد و فرياد آنان ميشد؛ به گونهاي كه جاي راه رفتن براي كسي باقي نميماند؛ امّا آنگاه كه امام وارد ميشد، به يك باره همهمهها و صداها فرو مينشست و شيههي اسبان و بانگ چارپايان آرام ميگرفت. بدين ترتيب راه باز ميشد و نيازي نبود كه امام را نگاه دارند. وقتي نيز كه امام قصد خارج شدن داشت و دربانان فرياد ميزدند كه مركب ابومحمد را بياوريد. يك بار ديگر فرياد مردم و شيههي اسبان فرو مينشست تا آنكه حضرت سوار ميشد و رهسپار منزل ميگرديد.»
روحي تسليمناپذير
از ويژگيهاي ممتاز زندگاني امام حسن عسكري عليهالسلام، روحيهي تسليمناپذيري و ارادهي استوار آن حضرت در پيمودن راه حقيقت بود. امام در عصر سلطهي ستمپيشگان كفرباور ميزيست؛ طاغوتياني كه براي هم رنگ كردن ديگران با خود به هر نيرنگي دست ميزدند. آن حضرت در برابر تمام جلوههاي فريبنده ايستاد و از همراهي با دستگاه حكومت، خودداري كرد. استبداد عباسي، امام عسكري عليهالسلام را مجبور كرده بود كه هفتهاي دو روز به مركز حكومت برود و خود را معرفي كند. وي بر همهي اعمال و رفتار امام نظارتي گسترده و شديد حاكم كرد، بارها امام را به زندان افكند و در نهايت نيز با زهر توطئه امام را به شهادت رساند؛ امّا در پايان آنكه در آستان حاكميت حق، در ذهن و باور حقيقتجويان و در تاريخ بيدار انسانيت پيروز و سربلند شد، وجود امام حق حضرت امام حسن عسكري عليهالسلام بود.
برترين خصلتها
جاري كردن چشمههاي مهرباني به تشنه چشمهاي منتظر، بارش لطف بر دلهاي سبز صبور، دستگيري دستهاي استمداد و ميهماني مردمان بر سفرهي احسان و كرم، شيرينترين ميوهي درخت انسانيتي است كه ريشه از پرهيزكاري گرفته است.
ياري رساندن به مردم، افزون بر اينكه بذر شادي در دلهاي آنان ميكارد و گره از گرفتاريهاي ايشان وا ميكند، روح صفا و صميميت و همدلي را نيز بر جامعه حاكم ميسازد و شايد از همين رو امام حسن عسكري عليهالسلام دو خصلت تقوا و سود رساندن به مردم را از برترين كمالات انساني بر شمرده و ميفرمايند: «دو خصلت است كه بهتر و بالاتر از آنها چيزي نيست؛ ايمان به خدا و سود رساندن به برادران».