سالروز شهادت جانگداز گنجينهي پر بار علم و چشمهسار هميشه جوشان دانايي، حضرت امام محمدباقر (ع) را تسليت و تعزيت عرض مينماييم
شهادت احياگر دانش و دين
تسليت
پنجاه و هفت سال بيشتر از دميدن پنجمين ستارهي تابان و پرتو درخشان آسمان اهل بيت عصمت عليهالسلام نگذشته بود كه نور وجود مباركشان به دست شبپرستان و تاريكيپسندان خاموش شد و روح بلند و بهشتي امام محمدباقر عليهالسلام به اجداد طاهرينش پيوست و عالم خاك را در عزاي خود به سوگ نشاند.
باقرالعلوم
امام محمد بن علي بن الحسين عليهالسلام، پنجمين نور درخشان آسمان امامت و هدايت، ملقب به باقرالعلوم بود. اين لقب از آن جهت بود كه امام محمدباقر عليهالسلام، مجهولات و نادانستههاي علم را ميشكافت، تاريكي جهل را ميدريد، در درياي علم غوطهور ميشد، نور علم ميپراكند و گهرهاي فراوان از درياي جوشان علم به شيفتگان و پيروان خود ميبخشيد. بدين جهت او را باقرالعلوم، يعني شكافندهي دريچههاي علم ميخواندند.
گسترهي علمي امام
در توصيف گسترهي دانش و مقام علمي امام محمدباقر عليهالسلام، همواره همهي تاريخنويسان و راويان اظهار عجز و ناتواني كردهاند. در تاريخ آمده است: وقتي داناترين و دانشمندترين افراد نزد آن حضرت حاضر ميشدند، همواره در كنار گسترهي علم امام، چونان قطرهاي در كنار دريا بودند. او همانند جدّ بزرگوارش رسول خدا (ص) و حضرت اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب ـ كه درود خدا بر آنان باد ـ چشمهي حكمتي بود كه يكسره تشنگان علم و آگاهي را سيراب مينمود و هرگز لبي را تشنه و محروم وا نمينهاد.
مكارم اخلاق امام
امام محمدباقر عليهالسلام چونان اجداد بزرگوار خود، معدن مكارم اخلاق و صفات بسيار نيكو بود. او بسيار متواضع و فروتن بود. با اينكه براي امرار معاش خود، مشقّت بسيار متحمل ميشد، امّا آنچه به دست ميآورد، بيحساب ميبخشيد و احسان ميكرد. آن امام معصوم، گاهِ عبادت بسيار ميگريست و به درگاه خدا بسيار خاضع و هراسان بود. لبان مباركش يكسره به ذكر مشغول بود و خانوادهي خود را بسيار به خواندن قرآن و گفتن ذكر ترغيب مينمود.
امام و خلفاي بنياميه
خلافت امويان در طول تاريخ همواره با ستمكاريها و تاريكدليهاي بسيار همراه بود. در دوران خلافت آنان، علويان غالباً تحت فشارهاي سنگين از جانب آنان بودند. در اين ميان، بخششي كوتاه امّا پر بار از دوران هجده سالهي امامت امام محمدباقر عليهالسلام در زمان حكومت عمر بن عبدالعزيز واقع شده بود. اين خليفهي اموي در دوران كوتاه حكومت خود، بسياري از اموال بيتالمال را به جاي خود بازگرداند. بدعت شوم و ننگين دشنام اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب عليهالسلام را كه خلفاي اموي در سخنرانيها رايج كرده بودند، از ميان برداشت. فدك را به اهل بيت عصمت بازگرداند و راه بر نقل احاديث پيامبر صلي الله عليه و آله گشود. هر چند حكومت او از سوي امام معصوم تأييد نشده بود و بدين جهت غاصبانه شمرده ميشد، امّا او به اندازهي توان خود از ظلمهاي موجود در جامعه كاست؛ تا آنجا كه امام محمدباقر عليهالسلام دربارهي او فرمود: «عمر بن عبدالعزيز نجيب دودمان بنياميه است.»
عمل نيكو در دنيا و آخرت
اسلام دين محبّت، مهرباني و ياري است. دستورات درخشان اين دين مبين، همواره انسان را به سوي اخلاق نيكوي انساني فرا ميخواند. امام محمدباقر عليهالسلام پنجمين پيشواي مسلمين جهان، در باب مكارم اخلاق ميفرمايند: سه عمل است كه از اعمال نيكو در دنيا و آخرت است. يكي آن كه عفو كني كسي را كه بر تو ستم كرده است و بپيوندي، با آن كه از تو بُريده است و بردباري كني با آن كه با تو از سر جهل و ناداني رفتار نموده است.
در پرتو كلام امام
در سالروز جانسوز شهادت پنجمين پيشواي شيعيان امام محمدباقر عليهالسلام، امام راستيها و نكوييها، به كلام پر گهرش آتش اندوه دل را فرو مينشانيم و از پرتو نورش بهره ميگيريم. اين امام همام در باب مكارم اخلاق و صفات نيكوي انساني در اسلام ميفرمايند: «آن كه راستگو و صادق باشد، عملش پاكيزه است. آن كه نيّت نيكو دارد، روزياش زياد مي شود و آن كه با خانوادهاش خوش رفتار باشد، عمرش طولاني ميشود.»