فصل ۳: بخش ۳
هم اينك، شب يكشنبه بيست و هشتم رجب سال شصت هجرى است و ما در مدينه هستيم.
نامه‏رسان يزيد، با فرمان قتل امام در راه مدينه است. او بايد حدود هزار كيلومتر راه را طى كند تا به مدينه برسد. براى همين، چند روز ديگر در راه خواهد بود. امشب همه‏ي مردم مدينه در خوابند. امير مدينه هم، در خواب خوشى است.
خواننده‏ي عزيز! مى‏دانم كه تو هم مانند من خيلى نگرانى. چند روز ديگر نامه به مدينه خواهد رسيد، آن وقت چه خواهد شد. آيا موافقى با هم به سوى حرم پيامبر برويم و براى امام خويش دعا كنيم؟
آنجا را نگاه كن! او كيست كه در اين تاريكى شب، به اين سو مى‏آيد؟
صورتش در دل شب مى‏درخشد. چقدر باوقار راه مى‏رود. شايد او مولايمان حسين (ع) باشد!
آرى! درست حدس زدى. او كنار قبر جدّش، پيامبر مى‏آيد تا با او سخن بگويد. پس به نماز مى‏ايستد تا با معبود خود، راز و نياز كند، او اكنون به سجده رفته و اشك مى‏ريزد. مى‏خواهى صداى امام را بشنوى؟ گوش كن: «بار خدايا! تو مى‏دانى كه من براى اصلاح امّت جدّم قيام مى‏كنم. من براى زنده كردن امر به معروف و نهى از منكر، آماده‏ام تا جانم را فدا كنم. يزيد مى‏خواهد دين تو را نابود كند تا هيچ اثرى از آن باقى نماند. من مى‏خواهم از دين تو دفاع كنم».
اين سخنان، بوى جدايى مى‏دهد. گويى امام تصميم سفر دارد و اين آخرين نماز او در حرم پيامبر است. آرى! او آمده است تا با جدّ خويش، خداحافظى كند.
جانم فداى تو اى آقايى كه در شهر خودت هم در امان نيستى! شمشيرها، در انتظار رسيدن نامه‏ي يزيد هستند تا تو را كنار قبر جدّت رسول خدا شهيد كنند. يزيد مى‏خواهد تو را در همين شهر به قتل برساند تا صداى عدالت و آزادگى تو، به گوش مردم نرسد. او مى‏داند كه حركت و قيام تو باعث بيدارى جهان اسلام خواهد شد؛ امّا تو خود را براى اين سفر آماده كرده‏اى، تا دين اسلام را از خطر نابودى نجات دهى و به تمام مردم درس آزادگى و مردانگى بدهى.
سفر تو، سفر بيدارى تاريخ است. سفرِ زندگى شرافتمندانه است.
لحظاتى امام در سجده به خواب مى‏رود. رسول خدا را مى‏بيند كه آغوش خود را مى‏گشايد و حسينش را در آغوش مى‏گيرد. سپس، پيامبر ميان دو چشم او را مى‏بوسد و مى‏فرمايد: «اى حسين! خدا براى تو مقامى معيّن كرده است كه جز با شهادت به آن نمى‏رسى».
امام از خواب بيدار مى‏شود، در حالى كه اشك شوق ديدار يار، بر چشمانش حلقه زده است. اكنون ديگر همه چيز معلوم شده است، سفر شهادت آغاز مى‏شود: «بسم الله الرحمن الرحيم».
امام حسين (ع) مى‏خواهد از مسجد بيرون برود. خوب است همراه ايشان برويم.
امام در جايى مى‏نشيند و دست روى خاك مى‏گذارد و مشغول سخن گفتن مى‏شود. آيا مى‏دانى اينجا كجاست؟ نمى‏دانم، تاريكى شب مانع شده است. من فقط صداى امام را مى‏شنوم:
مادر!
درست حدس زدى. امام اكنون كنار قبر مادر است و با مادر مهربانش خداحافظى مى‏كند و سپس به سوى قبرستان بقيع مى‏رود تا با برادرش امام حسن (ع) نيز، وداع كند.
***
مردم مدينه در خوابند، امّا در محلّه‏ي بنى‏هاشم خبرهايى است. امام حسين (ع) تا ساعتى ديگر، مدينه را ترك خواهد كرد. پس دوستان و ياران امام، پيش از روشن شدن آسمان، بايد بار سفر را ببندند.
چرا صداى گريه مى‏آيد؟ عمّه‏هاى امام حسين (ع)، دور او جمع شده‏اند و آرام آرام گريه مى‏كنند. امام نزديك مى‏رود و مى‏فرمايد: «از شما مى‏خواهم كه لب به نوحه و زارى باز نكنيد».
يكى از آن‏ها در جواب مى‏گويد: «اى حسين جان! چگونه گريه نكنيم در حالى كه تو تنها يادگار پيامبر هستى و از پيش ما مى‏روى». امام، آن‏ها را به صبر و بردبارى دعوت مى‏كند.
نگاه كن، آيا آن خانم را مى‏شناسى كه به سوى امام مى‏آيد؟ او به امام مى‏گويد: «فرزندم! با اين سفر مرا اندوهناك نكن».
امام با نگاهى محبّت‏آميز مى‏فرمايد: «مادرم! من از سرانجام راهى كه انتخاب نموده‏ام آگاهى دارم، امّا هر طور كه هست بايد به اين سفر بروم».
اين كيست كه امام حسين (ع) را فرزند خود خطاب مى‏كند و آن حضرت هم، او را مادر صدا مى‏زند؟
او اُمّ سَلَمه، همسر پيامبر است. همان خانم كه عمر خود را با عشق به اهل بيت (ع) سپرى كرده است. آيا مى‏دانى بعد از حضرت خديجه (س)، او بهترين همسر براى پيامبر بود؟
***
اكنون امام قلم و كاغذى برمى‏دارد و مشغول نوشتن مى‏شود. او وصيّت‏نامه‏ي خويش را مى‏نويسد، او مى‏داند كه دستگاه تبليغاتى يزيد، تلاش خواهند كرد كه تاريخ را منحرف كنند.
امام مى‏خواهد در آغاز حركت، مطلبى بنويسد تا همه‏ي بشريّت در طول تاريخ، بدانند كه هدف امام حسين (ع) از اين قيام چه بوده است. ايشان مى‏نويسد: «من بر يگانگى خداى متعال شهادت مى‏دهم و بر نبوّت حضرت محمّد اعتقاد دارم و مى‏دانم كه روز قيامت حق است. آگاه باشيد! هدف من از اين قيام، فتنه و آشوب نيست، من مى‏خواهم امّت جدّم رسول خدا را اصلاح كنم، من مى‏روم تا امر به معروف و نهى از منكر بنمايم»!
آرى! تاريخ بايد بداند كه حسين (ع)، مسلمان مي‏باشد و از دين جدّ خود منحرف نشده است.
امام، برادرش، محمّد حنفيّه را نزد خود فرا مى‏خواند و اين وصيّت‏نامه را به او مى‏دهد و از او مى‏خواهد تا در مدينه بماند و برنامه‏هاى امام را در آنجا پي‏گيرى كند، همچنين خبرهاى آنجا را نيز، به او برساند.
اكنون موقع حركت است، محمّد حنفيّه رو به برادر مى‏كند:
ـ اى حسين! تو همچون روح و جان من هستى و اطاعت امر تو بر من واجب است؛ امّا من نگران جان تو هستم. پس از تو مى‏خواهم كه به سوى مكه بروى كه آنجا حرم امن الهى است.!
ـ به خدا قسم! اگر هيچ پناهگاه امنى هم نداشته باشم، با يزيد بيعت نخواهم كرد.
اشك در چشمان محمّد حنفيّه حلقه زده است. او گريه مى‏كند و امام هم با ديدن گريه‏ي او اشك مى‏ريزد. آيا اين دو برادر دوباره همديگر را خواهند ديد؟

همه‏ي جوانان بنى‏هاشم و ياران امام آماده‏ي حركت هستند. زمان به سرعت مى‏گذرد. امام بايد سفرش را در دل شب آغاز كند. كاروان، آرام آرام به راه مى‏افتد.
نمى‏دانم چرا مدينه با خاندان پيامبر اين قدر نامهربان بود. تشييع پيكر مادرى پهلو شكسته در دل شب، اشك شبانه‏ي على (ع) كنار قبر همسر در دل شب، تيرباران پيكر امام حسن (ع). اكنون هم آغاز سفر حسين (ع) در دل شب!
خداحافظ اى مدينه! خداحافظ اى كوچه‏ي بنى‏هاشم!