روابط عمومی دانشگاه شیراز
جمعه ۳ آذر ۱۳۹۶
عرض تبريك سالروز ولادت با سعادت حضرت علي‌اكبر (ع)

يازدهم شعبان، سالروز ولادت با سعادت حضرت علي‌اكبر (ع) و روز جوان مبارك باد

حضرت علي‌اكبر (ع) فرزند بزرگ امام حسين (ع) در سال 33 هجري قمري در مدينه ديده به جهان گشود. مادر بزرگوار وي، ليلا دختر ابي مره است. ليلا براي امام حسين (ع) پسري آورد، رشيد، دلير، زيبا، شبيه‌ترين كس به رسول خدا (ص)، رويش روي رسول (ص)، گفت‌وگويش گفت‌وگوي رسول خدا (ص)، هر كسي كه آرزوي ديدار رسول خدا (ص) را داشت، بر چهره‏ي پسر ليلا مي‌نگريست؛ تا آنجا كه پدر بزرگوارش مي‌فرمايد "هرگاه مشتاق ديدار پيامبر مي‌شديم، به چهره‏ي او مي‌نگريستيم".
حضرت علي‌اكبر (ع) الگوي جوانان
علي صفات جدّ خود را مي‏دانست، از اين‏رو، هماره در آينه‏ي اخلاق و رفتار او نظر مي‏كرد و خود را بدان صفات مي‏آراست. به هنگام ‏جواني در ميان جمع و با دوستان خود، گشاده‌رو و شادمان بود؛ ولي در تنهايي اهل تفكر و همراه با حزن بود. علاقه‏ي فراواني به‏ خلوت با خداي خود و پرداختن به راز و نياز و گفت‌وگو با خالق هستي ‏داشت. در زندگي آسان‏گير، ملايم و خوش‏خو بود؛ نگاهش كوتاه مي‏نمود و به روي كسي خيره نمي‏شد. بيشتر اوقات بر زمين چشم مي‏دوخت و با بينوايان و فقرا كه از نظر ظاهري در جامعه و نگاه دنياطلبان ‏احترام چشمگيري نداشتند، نشست و برخاست مي‏كرد؛ با آنان هم‌ سفره ‏مي‏شد و با دست‏ خود در دهانشان غذا مي‏گذارد. اصالت‌هاي فكري و استواري‌هاي روحي، وي را چنان كرده بود كه هيچ‌گاه و از هيچ‏ حاكمي هراس نداشت.
هرگز عيب‏جويي نمي‏كرد و از مداحي نابجا و شنيدن چاپلوسي افراد دوري مي‏كرد. تمامي انسان‌ها را بندگان خدا مي‏دانست و از تحقير آنان خودداري مي‏ورزيد. در طول عمر خويش به كسي دشنام نداد و ناسزا نگفت. از دروغ تنفر داشت و صداقت و راستگويي شيوه‏ي هميشه‏ي ‏او بود. بخشنده بود و آنچه به دست مي‏آورد، به ديگران به ويژه ‏نيازمندان انفاق مي‏كرد. هرگاه كسي هديه‏اي به او تقديم مي‏كرد، با گشاده‌رويي مي‏پذيرفت. اگر فردي ميهماني داشت و او را دعوت‏ مي‏كرد، مي‏پذيرفت. به عيادت بيماران مي‏رفت، هر چند خانه‏ي بيمار در دورافتاده‏ترين نقطه‏ي شهر بود. در تشييع پيكر مردگان حاضر مي‏شد و هيچ يار از دست رفته‏اي را تنها نمي‏گذاشت.
براي همسالان برادري مهربان و براي كودكان پدري پر محبت ‏بود و مسلمانان را مورد لطف و عطوفت‏ خويش قرار مي‏داد. امور دنيوي و اضطراب‏هاي مادي او را متزلزل نمي‏ساخت.
زندگي علي ساده و بي‌پيرايه بود و در آن از تجمل، اسراف و تبذير اثري ديده نمي‏شد. آنان كه اخلاقي نيكو و فضايلي شايسته‏ داشتند، هميشه مورد تكريم و احترام وي بودند و خويشاوندان از صله‏ي او بهره‏مند مي‏شدند. از صبري عظيم برخوردار بود و از هيچ كس ‏توقع و انتظاري نداشت.
در ميدان رزم سلحشوري شجاع، نيرومند و پر توان بود و انبوه‏ دشمن هرگز او را بيمناك نمي‏ساخت. در اجراي عدالت و دفاع از حق، قاطع و استوار بود. به ياري محرومان و مظلومان مي‏شتافت و در برابر ظالمان مي‏ايستاد؛ تا حق را به صاحبش برنمي‏گردانيد، آرام ‏نمي‏گرفت. به دانش‌اندوزي و فراگيري معارف اهميت زيادي مي‏داد و همواره پيروان خود را از جهالت و بي‏خبري باز مي‏داشت.
به پاكيزگي و آراستگي علاقه‏اي وافر داشت و اين صفت از دوران‏كودكي در او ديده مي‏شد. از اين رو هماره بر تميزي لباس و بدن‏ اهتمام مي‏ورزيد.
بسيار فروتن بود و از تكبر نفرت داشت و اكثر اهل جهنم را گردن فرازان و سركشان مي‏دانست. نه تنها بر انسان‌ها، بلكه بر حيوانات نيز شفقت داشت و با مهرباني و ملايمت و انصاف با آنان‏ رفتار مي‏كرد.
آنان كه قيافه‏ي ظاهري و سيماي به نور نشسته‏ي علي را ديده‏اند، چهره‏ي وي را اين گونه ترسيم كرده‏اند: قيافه‏اش بسيار با ابهت‏ بود و چون ماه تابان مي‏درخشيد. به‏ زيبايي و پاكيزگي آراسته بود. از چهار شانه بلندتر و از بلند كوتاه‌تر. رنگي روشن و به سرخي آميخته و چشماني سياه و گشاده با مژه‏هايي پر مو داشت؛ گونه‏هايش هموار و كم گوشت ‏بود؛ مويش نه بس پيچيده و نه بسيار افتاده مي‏نمود.
... با اين ويژگي‌هاي روشني‌آفرين به خوبي مي‏توان او را شناخت؛ وي علي‌اكبر پور والاي امام حسين (ع) است. جواني زيبا كه همانند جدّ خود رسول خدا (ص) در سيرت، سپيد و در صورت، آسماني مي‏نمود و هماره ياد و نام پيامبر (ص) از چگونگي سخن گفتن و يا راه رفتن و ديگر برخوردهاي اجتماعي اخلاقي او مي‏تراويد. از اين رو، امام‏ حسين (ع) او را شبيه‏ترين مردم حتي نسبت‏ به خود در خلقت و آفرينش، اخلاق و صفات روحي، گفتار و آداب اجتماعي به رسول‏ خدا (ص) معرفي مي‏كرد.
آنان كه با صورت دلرباي پيامبر (ص) و صداي پر جاذبه‏ي آن حضرت آشنا بودند، آن‌گاه كه علي از پشت ديوار زبان به سخن مي‏گشود، گويي صداي رسول اكرم (ص) را مي‏شنيدند.
گاهي كه اباعبدالله (ع) براي صوت قرآن جدّ عزيزش دلتنگ مي ‏شد، به‏ علي مي‏فرمود: علي جان! برايم قرآن بخوان تا از آن لذت و بهره ‏برم.
كلام شيرين، بيان روان، ادب بسيار در برابر پدر و مادر، اطاعت ‏بي‌چون و چرا از مقام ولايت و دلدادگي به حقيقت، برگي ديگر از زندگاني زرين علي‌اكبر (ع) بود. اين ويژگي‌ها چون با فروتني او همراه مي‏شد، نگاه تحسين‏آميز همگان را به دنبال داشت.

 
منبع/نویسنده:
روابط عمومی
 
تاریخ: ۲۹/۰۲/۱۳۹۵   بازدید: ۳۲۹

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)