بيستم صفر، اربعين شهادت حضرت امام حسين (ع) و ياران باوفايش را تسليت و تعزيت عرض مينماييم
سلام بر حسين و اربعينش، سلام بر اربعين و زائرانش! و سلام بر اندوههاي دل آنان كه به سوغات بر مزار كشتگان، عشق بردند و به مويه نشستند. به شوق زيارت صحن و سراي جانفزايت، اربعين شهادتت را به سوگ مي نشينيم، يا حسين!
جويبار هميشه جاري
هر اربعين حسيني، قاصد حماسهي ناميرا، پيامدار استعلاي ايمان، نشانهاي از شكوه عشق و برگ هميشه سبزي بر درخت هماره سرخ شهادت است. اربعين يك واژه نيست؛ كتابي قطور و پر ماجراست. كتابي كه گذر زمان و حادثههاي زمين، هرگز نميتواند نوشتههاي آن را محو كند و البته كهنگي در آن راه ندارد. اربعين، هنرنامهي مصوّر آرمانگرايي و حق ياوري است. اربعين، نشانهاي بر اعتلاي دين و بالندگي زمزمههاي دعا و تلاوت قرآن در شب عاشوراي حسيني ميباشد. اربعين، صداي عدالت و صداقت، و شاخههاي درخت آزادگي ميباشدكه از خاك كربلا روييده و تا ژرفاي روزها و روزگاران ريشه دوانيده است. اربعين، جويبار هميشه جاري و سرخ تاريخ، و جوشش چشمههاي خون خداوند از چهار سوي عالَم است.
چلهي عارفانهي تشيع
عاشورا، روز شهادت حماسهسازان و اربعين، روز زيارت مرقد عاشوراسازان است. عاشورا، خروش خون حسين و اربعين، پژواك اين فرياد ظلمشكن است. عاشورا و اربعين، نقطهي ابتدا و انتهاي عشق نيست؛ بلكه چلهي عارفانهي تشيع سرخ علوي است. عاشورا تا اربعين، نقطهي اوج عشق حسيني ميباشد و در اين چهل روز، حسين عليهالسلام تنها سخن محافل است تا در طول عمر انسان، بهانهي بيداري و ظلمستيزي باشد. عاشورا، زمانهي خون و ايثار است و اربعين، بهانهي تبليغ و پيمان. در عاشورا، حسين (ع) با تاريخ سخن گفت و در اربعين، تاريخ پاي درس حسين (ع) نشست. عاشورا روز كشت خون خدا در كوير جامعهي ظلم زده است و اربعين، آغاز برداشت نخستين ثمرهي آن. آري، اربعين فرصتي براي اعلام همبستگي با عاشوراست.
اهميت اربعين
گراميداشت اربعين، تعظيم شعائر ديني و رمز پويايي هميشگي نهضت پر بار حسيني و اعلام پايبندي به مكتب سرخ عاشوراست. اگر پيشوايان معصوم ما به برگزاري مراسم عزاداري، نوحهخواني و مرثيهسرايي تأكيد بسيار داشتهاند و اگر براي گرياندن و گريستن، زيارت كردن و نماز خواندن بر تربت امام حسين (ع)، 7 ثواب و فضيلتهاي فراواني بيان كردهاند، به دليل همين آثار بالندهي معنوي و عاطفي است كه در روح مسلمانان آزاده بر جاي ميگذارد.
سرگذشت جاودانه
در آينهي تاريخ، حوادثي ديده ميشود كه مانند يك حباب در خاطرهها ميتركد و گرد و غبار فراموشي ميپذيرد و به كلي از صفحه يادها محو ميشود. امّا حوادثي نيز هست كه همانند موج، دامنه ميگيرد، گسترده ميشود و كران تا كران را درمينوردد. چنين حادثههايي، جاويد و بيمرگ است و هيچ سد و پردهاي را توان پوشاندن آنها نيست. يكي از اين سرگذشتهاي جاودانه، ياد بزرگ سردار دشت كربلا، حضرت حسين بن علي عليهالسلام است كه با هر اربعين، حرمتي فزونتر مييابد؛ زيرا گراميداشت چهلمين روز شهادت آن پرچمدار بزرگ اسلام، زنده نگه داشتن ياد و خاطرهي او و پاسداري از ارزشهاي معنوي است. حتي در نخستين اربعين عاشوراي حسيني نيز، جابر بن عبداللّه انصاري و عطيه عوفي، به زيارت تربت پاك سيدالشهدا رفتند و در سوگ آن عزيز گريستند و به عزاداري پرداختند. از آن پس، در اين روز، مراسم با شكوهي در كشورهاي مختلف برگزار ميشود تا شور و حماسهي ديگري در تداوم عاشورا پديد آيد.
زيارت اربعين
از زيارتهايي كه در روايات اسلامي به عنوان علامت ايمان شمرده شده، زيارت اربعين امام حسين (ع) است. امام حسن عسكري (ع) در اين زمينه فرموده است: «پنج چيز علامت مؤمن است: خواندن 51 ركعت نماز در شبانهروز، قرائت زيارت اربعين، انگشتر در دست راست كردن، بر خاك گذاشتن پيشاني و بلند گفتن بسم اللّه الرحمن الرحيم در نماز».