روابط عمومی دانشگاه شیراز
۱۳۹۶ سه شنبه ۲ خرداد 
عرض تبريك خجسته ميلاد حضرت ابا عبدالله الحسين (ع)
 

سوم شعبان، خجسته ميلاد سرور آزادگان جهان، حضرت ابا عبدالله الحسين (ع) و روز پاسدار را تبريك و تهنيت عرض مي‏نماييم




زندگي نمونه‌وار امام حسين (ع)


1. نماز، اوج بندگى

سالار ما، حسين بن على عليهماالسلام، شب عاشورا براى انس با خدا و تهجد و تلاوت قرآن و نماز، از دشمن مهلت گرفت. در گرماگرم نبرد عاشورا نيز، هنگام ظهر به نماز ايستاد تا به ما بياموزد كه جان بر سر دين و خداجويى نهاده است.

اين‏كه در زيارت‌هاى امام حسين عليه‏السلام، او را اقامه‌كننده‏ي نماز خطاب مى‌كنيم "اشهد انك قد اقمت الصلوه..."، جلوه‏ي ديگرى از اهميت نماز را در زندگى و شهادت آن پيشواى معنويت و عبوديت نشان مى‌دهد.

2. رضا، اوج ايمان

كمال بندگى در رضا به رضاى الهى و فرمان اوست. حسين بن على عليهماالسلام در حركت به سوى كربلا، اظهار اميدوارى كرد كه آنچه را خداوند برايش اراده كرده، خير باشد، چه با فتح، چه با شهادت "ارجو ان يكون خيرا ما اراد الله بنا، قتلنا ام ظفرنا". در قتلگاه نيز جملات زيباى "الهى رضاً برضإك و تسليماً لامرك" كه بر زبان او جارى شد، نشانه‏ي خلوص در بندگى و رضا به قضاى خداوند است.

3. صبر و مقاومت

سيدالشهدا الگوى صبر و شكيبايى در برابر مصيبت‌ها، مشكلات زندگى، زخم شمشير، داغ عزيزان و شهادت فرزندان است.

امام حسين عليه‏السلام در آغاز حركت خويش به سوى كربلا، بر صبر تكيه كرد و يارانى را لايق همراهى خويش مى‌دانست كه بر تيزى شمشير و ضربت نيزه‌ها مقاوم باشند. در روز عاشورا نيز در خطبه‌اى كه با اين جملات آغاز مى‏شود: "صبرا بنى الكرام..."، ياران خويش را بر رنج جهاد و زخم شمشير به صبورى فرا خواند، تا از تنگناى دنيا به وسعت آخرت و از دشواري‌هاى دنيا به نعمت و راحت بهشت برسند و مرگ را همچون پل عبور بدانند.

صبر و مقاومتى كه ملّت ما از حسين بن على عليهماالسلام و حضرت زينب (س) آموختند، آنان را در سال‌هاى دفاع مقدس و جبهه‌هاى نبرد و صحنه‌هاى انقلاب، رويين‌ تن ساخت و به آزادگان عزيز در سال‌هاى سخت اسارت، قدرت تحمل بخشيد.

4. كرامت و بزرگوارى

آقايى و بزرگوارى امام حسين عليه‏السلام زبانزد بود. سال‌هايى كه در مدينه مى‌زيست و در دوران پدر بزرگوارش، آنچه از دست كريمش مى‌جوشيد، سخاوت و جود نسبت به سائلان و نيازمندان بود.

به روايت حضرت سجاد عليه‏السلام، امام حسين عليه‏السلام بار غذا و آذوقه به دوش مى‌كشيد و به خانه‏ي يتيمان، فقيران و بيوه‌زنان نيازمند مى‌برد. از اين رو، بر شانه‌هاى آن حضرت جاى آن مانده بود.

5. كار فرهنگى و آموزشى

در نقل‌هاى تاريخى آمده است كه وقتى معلم يكى از فرزندانش به او سوره‏ي حمد را آموخت، هزار دينار جايزه به معلم داد و به او خلعت و لباس بخشيد و دهانش را پر از گوهر ساخت. وقتى بعضى سبب اين همه بخشش را پرسيدند، فرمود: اين‌ها كجا برابر چيزى مي‏باشد كه او به فرزندم داده است؟ (يعنى آموزش قرآن و سوره‏ي حمد).

آن حضرت در ارزش‌گذارى به تعليم و تربيت و تشويق معلم و مربى فرزندان خويش و ارج نهادن به جايگاه تعليم و تربيت نيز، الگوى ماست و بايد از او بياموزيم كه به بُعد فرهنگى و تربيتى كودكانمان بها بدهيم و در اين زمينه، وقت و پول هزينه كنيم.

6. روحيه‏ي عرفانى

يك بُعدى بودن، نقصانى براى انسان است. پيشوايان دينى ما در همه‏ي ابعاد، صاحب كمال بوده‌اند و در شيعيان خود نيز اين را مى‌پسنديدند.

خوف از خدا، چشمان اشكبار، حالت نجوا و نيايش، زبان ستايشگر خدا، زندگى سراسر شكر نسبت به نعم الهى، نمازهاى با حال و ركعات بسيار در شبانه‌روز، بارها سفر پياده به حج خانه‏ي خدا رفتن، حضور مكرر بر سر مزار مادربزرگش حضرت خديجه (س) و گريستن و دعا كردن براى او، نيايش ژرف و عارفانه در پاى جبل الرحمه و دعاى وى در روز عرفه ـ كه از زيباترين و غنى‌ترين متون نيايشى عارفانه است ـ همه و همه، خبر از روح بلند عرفانى آن حضرت در مدت حيات پر بركتش دارد.

7. محبت به خدا

از برجسته‌ترين جنبه‌هاى شخصيت سيدالشهدا، محبت پروردگار و دلدادگى او به خداوند و امر و رضاى اوست.

اين‏كه نسبت به حادثه‏ي عاشورا و آمادگى براى شهادت‌طلبى و پذيرش تبعات و پيامدهاى آن و راضى شدن به يتيمى فرزندان و اسارت اهل بيت، از زبان حضرتش چنين نقل شده است:

تركت الخلق طرا فى هواكا و ايتمت العيال لكى اراك

نشانه‏ي خدادوستى شديد آن حضرت است كه «الذين امنوا اشد حباً للّه».

8. ذكر خدا

گوهر ياد خداوند، موهبتى عرشى است كه در هر دل كه جاى گيرد و بر هر زبان كه جارى شود، آن دل و زبان را نفيس مى‌سازد؛ چه ذكر قلبى باشد، چه ذكر زبانى.

حسين بن على عليهماالسلام بنده‏ي ذاكر خدا بود، پيوسته حمد و ثناى الهى بر زبانش و سپاس نعمت‌ها در قلبش. و در راحت و رنج و پنهان و آشكار ياد خدا آرام‌بخش جانش بود و بر او تكيه داشت و هيچ صحنه‏ي تلخ و غمبارى نبود، جز آن كه داروى ياد خدا آرامش مى‌كرد.

پيروان امام حسين عليه‏السلام را سزاست كه مشعل فروزان "ذكرالله" را در اقتدا به سالارشان در دل برافروزند، تا نه دچار يأس و ترديد شوند، نه ملعبه‏ي ابليس و هواى نفس.

اين‌ها و بسيارى ديگر از اين گونه ويژگى‌هاى روحى و رفتارى است كه از حسين بن على عليهماالسلام براى پيروانش در همه‏ي اعصار و نسل‌ها الگويى همه جانبه ساخته و منشورى پديد آورده است كه از هر سو به آن بنگريم، جلوه‌اى خاص و بعدى مقدس و الگويى شايسته‏ي تبعيت به چشم مى‌خورد.

 

 
منبع/نویسنده:
روابط عمومی
 
تاریخ: ۱۰/۰۲/۱۳۹۶   بازدید: ۲۹
 
نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)
 
خبرنامه الکترونیک، بریده جراید الکترونیک سازمان