روابط عمومی دانشگاه شیراز
سه شنبه ۴ تیر ۱۳۹۸
پيشرفتِ «عددي و آماري» پزشكي پس از انقلاب ايران
 
مبحث «پزشكي و سلامت» پس از انقلاب اسلامي ايران به يكي از حساس ترين و مهم ترين موضوعات كشور تبديل شد و حجم بسيار گسترده اي در ...
گروه اجتماعي: آنچه در طي چهار دهه در رابطه با حوزه پزشكي و سلامت در ايران رخ داد بسيار گسترده و جامع است و مي توان در قالب فصل هاي مختلف آنها را موردبررسي قرارداد و از پيشرفت ها و دستاوردهاي متعدد صحبت كرد.

پيشرفتِ «عددي و آماري» پزشكي پس از انقلاب ايران

به گزارش بولتن نيوز به نقل از جام جم آنلاين، يكي از فصل هاي موردتوجه اين مبحث «كميت و آمار» است. وقتي در رابطه با اين ويژگي صحبت مي كنيم دقيقا منظور ما چيست و به چه چيزي اشاره مي كنيم؟ براي پاسخ به اين پرسش بايد به اين بپردازيم كه تعداد پزشكان در كشور چقدر است و نكته مهم تر اينكه از چه تعداد دانشكده و مركز آموزشي در كشور برخوردار هستيم و تا چه اندازه تعداد آنها پس از انقلاب بيشتر شده است؟

پيش از انقلاب اسلامي ايران، حوزه سلامت ، درمان و پزشكي در كشور قدرت و حجم كمي داشت و داراي نقصان و اشكالات فراواني بود. در اين رابطه آمارهاي ضدونقيضي وجود دارد. بسياري از روستاهاي كشور ، مناطق دورافتاده و حتي شهرهاي بزرگ عملاً از داشتن مراكز درماني محروم بودند. مرگ براثر ساده ترين بيماري ها كه درنتيجه فقدان مراقبت هاي بهداشتي بود اتفاقي معمول به شمار مي رفت و آمار مرگ ومير كودكان و نوزادان بسيار بالابود. روند درماني در بسياري از نقاط كشور به صورت طب سنتي بود و افرادي كه مشغول به مداوا مي شدند اصولاً علم آن را نداشتند و دوره هاي آموزشي را نگذرانده بودند. «حكيم» اصولاً كسي بود كه بر اساس تجارب شخصي و مطالعات محدود پزشكي به مداواي بيماران مي پرداخت. مرگ ومير مادران و نوزادان در هنگام زايمان به دليل فقدان شديد علم مامايي در كشور نيز بسيار زياد بود.

فقدان پزشك كافي در كشور ايران و تخصص هاي مربوط به آن باعث شده بود تا پاي پزشكان بنگلادشي و پاكستاني و ديگر كشورها به ايران باز شود و نياز ايران به دانش و خدمات پزشكي ديگر كشورها كاملاً مشهود بود.

كم بودن تعداد پزشكان عمومي و متخصص در كشور يك امر بسيار بديهي به شمار مي رفت و مراكز و دانشگاه هاي آموزش پزشكي نيز بسيار اندك بودند.

پيش از انقلاب يكي از دلايل كمبود تربيت و پرورش نيروي متخصص پزشكي، كم بودن مراكز و دانشگاه هاي آموزش پزشكي بود. بسياري از شهرهاي كشور از داشتن هرگونه دانشگاه و مركز آموزشي به خصوص در زمينه پزشكي محروم بودند.

نخستين دانشكده طب ايران در سال 1313 شمسي تأسيس شد. پس ازآن سال 1319 نيز بيمارستان هاي تهران ضميمه دانشكده پزشكي شدند.

دانشكده پزشكي تبريز در سال 1326، دانشكده پزشكي اصفهان در سال 1325، دانشكده پزشكي مشهد در سال 1328 و دانشگاه ملي در سال 1338 فعاليت آكادميك خود در زمينه هاي آموزش پزشكي را آغاز كردند و به تربيت دانشجويان پزشكي پرداختند.

همچنين اولين مدرسه عالي طب اروميه در سال 1257 هجري شمسي ايجاد شد.

دانشكده پزشكي شيراز در سال 1328، مجتمع آموزشي علوم تندرستي همدان در سال 1354، دانشـكده پزشكي كرمان در سال 1356 و دانشكده هاي پزشكي فسا و جهرم وابسته به دانشگاه شيراز ازجمله دانشكده پزشكي بودند كه پيش از انقلاب اسلامي وجود داشتند و به امور آموزش پزشكي اختصاص داشتند.

اما كمبود منابع آموزشي و مراكز مربوط به آن در شهرهاي ديگر و مناطق دورافتاده و محروم موضوع سلامت كشور را تحت تأثير قرارداد. درواقع با توجه به جمعيت كشور ، تعداد مراكز آموزش پزشكي كشور كافي نبود به خصوص اينكه جايي مثل مدرسه عالي طب اروميه پس از درگذشت بنياگذارش تعطيل شد اما نزديك به انقلاب دوباره كار خود را آغاز كرد.

رويه آموزش پزشكي در كشور پس از انقلاب اسلامي تغيير كرد. تغييراتي در ساختارهاي آموزشي به وجود آمد و طي 4 دهه مراكز و دانشگاه هاي متعددي تأسيس شدند تا فرصت هاي آموزشي بيشتري پديدار شود و تعداد دانشجويان پزشكي بيشتر شود. براي نخستين بار پس از انقلاب تخصص هاي مختلف در شاخه هاي مختلف پزشكي به وجود آمد و اين نيروهاي متخصص برخلاف گذشته در داخل كشور دوره هاي تخصصي خود را پشت سر مي گذاشتند نه در كشورهاي ديگر.

طي چهار دهه مراكز و دانشگاه هاي آموزش پزشكي در ايران چند برابر شد. هم اكنون 44 دانشگاه دولتي پزشكي در كشور و در شهرهاي مختلف وجود دارد و ساليانه دانشجويان جديدي را در حوزه هاي مختلف پزشكي پذيرش مي كند.

بر اساس آماري كه سال گذشته ارائه شد، تعداد دانشگاه هاي علوم پزشكي و زيرساخت هاي آموزش علوم پزشكي بعد از انقلاب 7 تا 10 برابر شده و ساختارهاي جديدي به حوزه پزشكي كشور اضافه شده است.

نكته بسيار مهم در رابطه با دانشكده هاي پزشكي ايران اين است كه به طورجدي مباحث جديد پزشكي در دنيا را دنبال مي كنند و به اصطلاح به روز مي شوند. به روز و همگام شدن با علم پزشكي دنيا در قالب بسته هاي تحول و نوآوري در علوم پزشكي به دانشكده هاي پزشكي سراسر كشور ابلاغ شد و تلاش براي بهبود كيفيت آموزشي در هرزماني ادامه دارد. محاسبات نيروي انساني تخصصي براي 5 سال آينده نيز صورت گرفته است.

در حال حاضر 1400 عضو هيات علمي جديد به دانشگاه هاي علوم پزشكي كشور اضافه شده و در فراخوان جديد وزارت بهداشت نيز حدود دو هزار عضو هيات علمي در دانشگاه هاي علوم پزشكي كشور توزيع شدند.

در حال حاضر 42 هزار و 822 پزشك عمومي، 39 هزار و 892 پزشك متخصص، 14 هزار و 314 رزيدنت در حال تحصيل براي تخصص و 20051 نفر دندان پزشك در كشور مشغول به كار هستند. براين اساس مجموعاً بيش از 117 هزار و نفر شاغل در كشور پزشك و دندان پزشك عمومي، متخصص، فوق تخصص و يا در حال تحصيل براي تخصص در كشور وجود دارد.

بر اساس آمارها، تعداد پزشكان در ايران پس از انقلاب بيش از 11 برابر شده است.

با توجه به فرصت هاي جديد مطالعاتي در امر پزشكي تعداد پزشكان همچنان در حال افزايش است كه البته اين روند به بيكاري حجم گسترده اي از پزشكان نيز منجر شده است.
منبع خبر:
بولتن نيوز
 
تاریخ: ۱۹/۱۰/۱۳۹۷