دریافت اطلاعات ...
 
روابط عمومی دانشگاه شیراز
پنج شنبه ۳ تیر ۱۴۰۰
دوازدهم ارديبهشت ماه سالروز شهادت استاد مرتضي مطهري و بزرگداشت روز معلم گرامي باد

دوازدهم ارديبهشت، روز بزرگداشت مقام معلم است. وجه تسميه اين روز، به رويدادي بازمي گردد كه در نخستين بهار پس از به بار نشستن انقلاب اسلامي به وقوع پيوست؛ شهادت معلم بزرگ، استاد مرتضي مطهري. دو سال پس از اين حادثه، وزير اموزش و پرورش وقت، روز شهادت استاد مطهري را روز معلم و هفته 12 تا 19 ارديبهشت را به عنوان هفته معلم، به جامعه معرفي كرد. اما رويداد ديگري نيز در كوران سال هاي ديكتاتوري رژيم پهلوي رخ داده بود كه معمولا در بزرگداشت دوازده ارديبهشت، كمتر به ان اشاره مي شود. در 12 ارديبهشت سال 1340، گروهي از معلمان تهراني و شهرستاني، دست از كار كشيدند و در باشگاه مهرگان تهران اجتماع كردند و به طور جمعي، عازم وزارت فرهنگ شدند. در جريان اين تجمع و در جريان فعل و انفعالاتي كه رخ داد، دكتر ابوالحسن خانعلي، سخنران مراسم به قتل رسيد و شماري از معلمان و دانش اموزان هم مجروح شدند و معلمان كه قبلا فقط خواستار افزايش حقوق بودند، درخواست هاي صنفي ديگري را هم به تقاضاهاي خود افزودند. انان خواهان سقوط دولت شريف امامي، اعدام قاتل دكتر خانعلي، رفع اهانت از فرهنگيان و تغيير سطح حقوق معلمان و نيز نام گذاري روز دوازده ارديبهشت به عنوان روز معلم بودند.
تعليم و تعلم، از شيون الهي است. معلم ايمان را به بشر مي اموزد و ان را بر لوح جان و ضميرهاي پاك، حك مي كند و سياهي جهل را از دل ها مي زدايد. دغدغه معلم، هميشه اين است كه حيات بشر بر مدار ارزش ها و كرامت هاي انساني بچرخد.
والاترين رابطه انساني، رابطه بين معلم و شاگرد است و بهترين نوع اين رابطه، بر مبناي ادب و حرمت استوار است. معلم به شاگرد خويش، با چشم مهر و رحمت و حرمت مي نگرد و در كمال صداقت، از بهره فراوان علم خويش، او را بهره مند مي سازد و شاگرد، با همه فروتني و احترام، مي كوشد تا تمام اموزه هاي مكتب معلم را به بهترين شيوه، فرا گيرد و مطيع و فرمانبردار باشد.
(رب) و (معلم)، دو نام از نام هاي شريف خداوند هستند. (رب)، از (تربيت) گرفته شده و (رب العالمين) يعني تربيت كننده همه عالم. خداي بزرگ، نخستين معلم انسان است و در قران مجيد بارها بر اين مورد تصريح دارد.
پيام اوران الهي نيز وظيفه خطير تعليم و تربيت انسان ها را بر دوش داشته اند و معلمان رنج ديده تاريخند. در فرهنگ اسلام، با تعابير زيبايي از مقام معلم و مربي، تمجيد شده است.
گفتار مجري
تصور كنيد سرزمين و دنيايي را كه در ان هيچ معلمي نباشد. هيچ كس در كار يادگرفتن و ياد دادن نباشد. بي شك در چنين جامعه اي، مردم همه سردرگم اند و مغموم و بي تفكر. هيچ كس به كار كسي كار ندارد، هيچ كس براي كسي غير از خودش نگران نيست، هيچ كس نمي پرسد و پاسخي نمي گيرد. كم كم ادميان هر انچه را هم كه مي دانند، از ياد مي برند؛ چون كسي نيست كه به جمع اوري دانسته ها بپردازد، كسي نيست كه در اين راه، مردم را راهنمايي كند. پس از مدتي همه از هم فاصله مي گيرند و به مرده هاي متحرك تبديل مي شوند؛ حتي هيچ انگيزه اي براي زندگي باقي نمي ماند. هيچ حرفي براي گفته شدن وجود نخواهد داشت. و چه بسا مردم تكلم را از ياد ببرند. و ان وقت تاريكي و ظلمت همه جا را فرا مي گيرد.
زندگان، از علم و دانش ناگزيرند؛ همان طور كه از افتاب و هوا. معلم، توليت استان دانش را برعهده دارد. او بايد باشد تا راه و رسم در دست گرفتن چراغ دانستني ها را بياموزد؛ وگرنه دانش، به شمع خاموشي مي ماند كه هيچ كس طريق روشن كردنش را بلد نيست. شايد بي معلم، حتي خدا را هم از ياد ببريم.
معلمان وارثان پيامبران و پدران راستين علم اند.

 
منبع/نویسنده:
پایگاه اطلاع رسانی حوزه
 
تاریخ: ۱۱/۰۲/۱۴۰۰   بازدید: ۶۸

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)