دریافت اطلاعات ...
 
روابط عمومی دانشگاه شیراز
پنج شنبه ۳ تیر ۱۴۰۰
ولادت با سعادت حضرت امام حسين عليه السلام مبارك باد

مولودي مبارك
صبح گاه سوم شعبان سال چهارم هجرت، دومين فرزند برومند علي و فاطمه عليهماالسلام در خانه ي وحي و ولايت، ديده به جهان گشود و خانه ي زهراي اطهر عليهاالسلام به نور جمال اين نوگل باغ نبوت و ولايت و چراغ فرزندان اسمان رسالت و امامت، معطر و روشن شد. ان گاه كه خبر ولادتش به پيامبر خدا صلي الله عليه و اله رسيد، به خانه ي فاطمه عليهاالسلام امد و به اسماء فرمود تا ان كودك را بياورد .اسماء، او را در پارچه اي سپيد پيچيد و خدمت رسول خدا برد. پيامبر در گوش راست او، اذان و در گوش چپش، اقامه گفت.
رسول خدا صلي الله عليه و اله ؛ معلم حسين عليه السلام
حسين عليه السلام هنوز زبان نگشوده بود. رسول خدا صلي الله عليه و اله براي انجام نماز مستحبي، ايستاده بود و حسين عليه السلام نيز در كنارش. رسول خدا صلي الله عليه و اله مي گفت: (الله اكبر)، ولي حسين عليه السلام نتواست بگويد. اين كار شش بار تكرار شد. بار هفتم هنگامي كه رسول خدا صلي الله عليه و اله گفت: (الله اكبر)، حسين عليه السلام زبان گشود و گفت: (الله اكبر). به اين ترتيب، نخستين كلام حسين عليه السلام هنگام زبان گشودن، (الله اكبر) بود و تا اخر، پاي (الله اكبر) ايستاد و خون پاكش را براي اعلاي كلمه (الله اكبر) ايثار كرد.
حسين عليه السلام ؛ وارث پيامبران
در زيارت نامه معروف (وارث) (كه امام صادق عليه السلام ان را به جابرجعفي اموخت و فرمود: با اين زيارت نامه، امام حسين عليه السلام را زيارت كن)، امده است:
(امام حسين عليه السلام ) وارث (كمالات) ادم، نوح، ابراهيم، موسي، عيسي، محمد و اميرالمومنين علي و حسن عليهم السلام است. حسين عليه السلام وصي پاك پيامبر صلي الله عليه و اله است. حسين عليه السلام برپا كننده ي نماز و ادا كننده ي زكات و مجري امر به معروف و نهي از منكر است. حسين عليه السلام نوري است از صلب هاي بزرگ و رحم هاي پاك. او هرگز به الودگي هاي جاهليت نيالوده است. او از ستون هاي دين و ركن هاي مومنان است.
عزت
ان كه عزيز است، استوار و شكست ناپذير، و ان كه ترس از رفتن و ميل به ماندن ندارد، سربلند است.
حسين عليه السلام كه اموزگار چنين عزتي است، هم چون پدر، مرگ با عزت را زندگي مي ديد و زندگي با ذلت را عين مرگ مي دانست. او مي فرمود: (زندگي ذلت بار، مردن و مرگ همراه با پيروزي و سربلندي، زندگي است). قيام حسين عليه السلام در كربلا، سرمشقي روشن براي همه ي اناني است كه درس عزت و سربلندي مي جويند. ان حضرت در اوج حماسه ي خود، ان گاه كه وارد ميدان رزم شد، تا ان زمان كه به شهادت رسيد، شعارش اين بود:
الموت خير من ركوب العار و العار اولي من دخول النار
مرگ از پذيرش ننگ بهتر، و ننگ از ورود در اتش سزاوارتر است.
استقامت
حسين عليه السلام كسي است كه ياران وفادارش از پيران پارسا تا جوانان پاك باخته، عموزادگان، خواهرزادگان، برادرزادگان، برادران و فرزندان، جوان و خردسال و شيرخواره، در برابر چشمانش با شمشير و تير و نيزه، چاك چاك شدند و به خاك افتادند، ولي خم به ابرو نياورد. از سوي ديگر، دختران و خواهران و بانوان حرم را تشنه و داغ دار و پريشان مي بيند و مي داند كه ساعتي بعد، اسير خواهند شد. با اين حال، هم چون شير مي خروشد و رجز مي خواند و بر دشمن مي تازد و صف شكني مي كند و اواي (الموت خير من ركوب العار) سر مي دهد. كسي جز حسين بن علي عليه السلام نمي تواند با قامتي استوار و روحي به ژرفاي اقيانوس، اين همه را ببيند و هم چنان پايداري كند.
رضاي الهي
اخلاص، عرفان، رضاي الهي و خدامحوري، عشق به الله ، توكل به خدا و به طور كلي الهي شدن از اموزه هاي برجسته ي مكتب حسين عليه السلام است. هدف امام، خشنودي خدا و پيامبر اوست. اگر قيام مي كند، اگر حركت مي كند و خونش را نثار مي كند، اگر سخت ترين مصيبت ها را به جان مي خرد، اگر فرزندان را به شهادت فرا مي خواند، اگر خاندان عزيزش را به دست اسارت مي سپارد و بلا را به جان مي خرد، براي كسب رضاي الهي است. امام حسين عليه السلام كه در عالي ترين نقطه ي اين عشق مقدس و در اوج اخلاص و عرفان قرار دارد و قيامش براي رضايت خداست، در اخرين لحظه هاي زندگي چنين مي گويد: (خداوندا! من، به حكم وقضاي تو راضي ام و در برابر تو تسليم هستم و جز تو معبودي ندارم، اي پناه بي پناهان!).
عدالت خواهي
اساس تفكر اسلامي بر توحيد و عدالت خواهي است. انسان مسلمان بايد با ستم گران مبارزه كند. به طور كلي هدف از برگزيدن پيامبران به رسالت و فرو فرستادن كتاب هاي اسماني، اين است كه عدالت اجرا شود. امام حسين عليه السلام نيز در همين راستا، در نامه اي به مردم كوفه مي فرمايد:
(به جان خودم سوگند! امام و پيشوا تنها كسي است كه مطابق كتاب خدا داوري كند و دادگر و متدين به دين حق باشد و خويشتن را براي خدا به دين و عدالت، پاي بند سازد). همين عدالت خواهي و ازادگي است كه رهبر قيام عاشورا را تا قيامت، زنده نگاه مي دارد و اموزه هاي حيات بخش او را جاودانه مي سازد.
اهميت نماز
يكي از اموزه هاي حسين عليه السلام ، ترويج فرهنگ نماز است. امام حسين عليه السلام به نماز اول وقت بسيار اهميت مي داد. حتي در ظهر عاشورا و در گرماگرم كارزار، نماز اول وقت ايشان ترك نشد. ان گاه كه عمروبن عبدالله معروف به ابوثمامه صايدي گفت: (دوست دارم پس از نماز خواندن به امامت شما، به لقاي پروردگام نايل شوم)، امام در پاسخ فرمود: (نماز را به يادمان انداختي، خداوند تو را از نمازگزاران واقعي گرداند. اري، اين اول وقت نماز ظهر است. از انان بخواهيد مدتي دست از جنگ بكشند، تا نماز به جا اوريم).
عبادت ازادگان
از گفتار ان حضرت است: (دسته اي از مردم، خدا را پرستش مي كنند كه به ثواب و پاداش برسند و اين عبادت تاجران است. جمعي ازترس مجازات خدا، او را عبادت مي كنند و اين، عبادت بردگان و غلامان است. ولي بعضي، خدا را فقط براي سپاس و حق گزاري مي پرستند. اين گونه عبادت، مخصوص ازادگان است و بزرگ ترين عبادت ها، همين است).
مرد ازاده كيست؟
امام حسين عليه السلام مي فرمايند: (هران چه در شرق و غرب، افتاب بر ان مي تابد از دريا، خشكي، كوه و دشت، همه نزد خداشناسان و اولياي خدا، ناچيز و مانند برگشتن سايه است). سپس حضرت فرمود: (مرد ازاده اين چيزهاي پست را به مردم دنيا وامي گذارد؛ ارزش ازاد مرد، هيچ چيز جز بهشت نيست. پس شما خود را به غيربهشت نفروشيد و كسي كه با به دست اوردن دنيا خشنود شود، بي شك به پست ترين چيزي، خشنود و راضي شده است).
عيادت بيمار و اداي قرض او
روزي امام حسين عليه السلام بر اسامه بن زيد كه بيمار بود، وارد شد. او را اندوهگين ديد. فرمود: (چرا اندوهگين هستي؟) عرض كرد: (به اندازه ي شصت هزار درهم، بدهكاري دارم) امام فرمود: (اداي ان با من). عرض كرد: (ترس دارم كه پيش از ان بميرم) فرمود: (نمي ميري تا ان را ادا كنم). ان گاه پيش از مرگ او، قرض را ادا كرد.
پرسش هاي علي عليه السلام از حسين عليه السلام و پاسخ او
روزي علي عليه السلام به فرزندش حسين عليه السلام فرمود: (پسرم! چه چيز، ادمي را اقا و بزرگوار مي كند؟) حسين عليه السلام پاسخ داد: (نيكي كردن به خانواده و خويشاوندان و بردباري در برابر حوادث). پرسيد: (غنا و بي نيازي چيست؟) پاسخ داد: (در اين كه ارزوها را كم كنند و به هرچيز مي رسد، خشنود باشند). پرسيد: (پستي چيست؟) پاسخ داد: (پستي مرد در اين است كه هر چيز را براي خود بخواهد و خود را تسليم شادماني ها كند).
پرسيد: (زشتي در چيست؟) پاسخ داد: (در اين كه كسي با رهبرش (رهبر حق) دشمني ورزد).
ان گاه علي عليه السلام به يكي از ياران خود به نام حارث الاعور فرمود: (اين سخنان حكمت اميز را به فرزندانت بياموز؛ زيرا اين سخنان، خرد را زياد و انديشه را استوار مي سازد).
پندي تكان دهنده به گنه كار
شخصي به حضور امام حسين عليه السلام رسيد و عرض كرد: (گنه كارم و نمي توانم گناهانم را ترك كنم. مرا موعظه كن). امام عليه السلام فرمود: (پنج كار را انجام بده و هرچه مي خواهي، گناه كن: 1ـ روزي خدا را مخور. 2ـ از ملك خدا بيرون برو. 3ـ به جايي برو كه خدا تو را نبيند. 4ـ وقتي عزراييل خواست روحت را از بدنت جدا كند، او را از خود بران. 5ـ وقتي كه مالك دوزخ خواست تو را به دوزخ افكند، زير بارش مرو. در اين صورت، هرچه مي خواهي، انجام بده).
سخن بيهوده
(هيچ گاه سخن بيهوده مگو؛ زيرا سخن بيهوده بار سنگيني بر دوش تو مي گذارد. هر سخني را در موردي بگوييد كه شايسته و مناسب است. چه بسيار افرادي كه سخنان شان نيك است، ولي چون در موردش نيست، عيب شمرده مي شود).
زشتي عذرخواهي
از گفتار امام حسين عليه السلام است: (از كاري كه پس از ان عذرخواهي كني، بپرهيز؛ زيرا مومن نه اشتباه مي كند و نه عذر مي خواهد و منافق هر روز، كار بد مي كند و عذر مي خواهد).
سخنان قصار حضرت
(بخيل كسي است كه از سلام كردن دريغ مي كند).
(از نشانه هاي خوش بختي و سعادت انسان، هم نشيني با خردمندان است).
(اگر خداوند بخواهد به تدريج بنده اي را غافل گير كند، نعمت بسيار به او مي دهد و توفيق شكرگزاري را از او مي گيرد).
(هر كه دوست تو است، از كار زشت، تو را باز مي دارد و هر كه دشمن تو است، مغرورت مي كند).
(تجربه، مايه ي افزايش درك و خرد است).
(شرافت و بزرگواري در پرهيزكاري است).
تجلي جمال خداوندي
(مردي امد، كسي كه خورشيد در چشم هايش مي خنديد و ماه از پيشاني اش مي خراميد. گيسوانش سايبان جهان و دست هايش عطوفت اشكار خداوند بود. راز پنهان حقيقت در سينه اش تاب مي خورد و معناي جاويدان بودن از نگاهش مي تراويد).
(حسين عليه السلام ) تجلي جمال خداوندي، در زمين و ظهور جلال حضرت حق در زمان است. زيستن پس از امدن حسين عليه السلام ، معناي راستين خويش را باز يافته و مردن با ابديت اسمان پيوند خورده است. شكل سياه خاك با نام حسين عليه السلام ، مفهوم روشن افلاك گرفته و نام زمين از موهبت گام هاي او سربلند شده است).
طينت پاك خلقت
(حسين عليه السلام ) به خاك و گل شقايق، معنا داده است. روح سرگردان انسان در باران بي نهايت مهرباني او، شست وشو كرده است. و حقيقت چون غنچه اي كه پس از نسيم و شبنم سحرگاهي گشوده شود، به جهان چهره گشوده است).
(حسين عليه السلام سرشت صالح انسان است. طينت پاك خلقت؛ سرچشمه اي كه تمام رودخانه ها از سرانگشت هايش جاري شده اند و همه درياها از ابشخور پرشكوه چشم هايش جوشيده اند. عصمت پرصلابت انسان در نام اوست. لبخندهاي او، رحمت بي نهايت خداوند است و اشك هايش اتشي در باغ انديشه افروخته است.
رستاخيز ناگهان جهان است و بعثت دوباره ي انسان. ميعاد انسان و فرشته در شب مهتابي نگاه حسين عليه السلام معنا مي يابد و درخت و باران در مهرباني قدم هاي او زندگي مي كنند).
مصباح هدايت و كشتي نجات
(عبوديت تنها از بركت نام حسين عليه السلام زنده است. سالكان نيازمند نورند و حسين عليه السلام مصباح هدايت است. چراغ روشني كه خداوند در طريق دشوار بندگي افروخته است تا عاشقان در ان نظر كنند و جان خويش را از فروغ او بيافروزند. عاشقان غرقه ي درياي عشقند و حسين عليه السلام كشتي نجات است. ان كه در كشتي نجات نشسته است، از موج هاي هايل درياي عاشقي بيم ندارد و اين است كه: (ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه).

 
منبع/نویسنده:
پایگاه اطلاع رسانی حوزه
 
تاریخ: ۲۶/۱۲/۱۳۹۹   بازدید: ۱۱۰

نظرات کاربران

نظر شما:
نام: *
ایمیل:
متن: *

(۳۰۰ کاراکتر)